Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε την τελευταία του απόπειρα να μεσολαβήσει για την ειρήνη στην Ουκρανία, το επιτελείο του το παρουσίασε ως επίδειξη των γνωστών του δεξιοτήτων στη διαπραγμάτευση. Ωστόσο, μέσα σε τέσσερις μόλις ημέρες, η πρωτοβουλία κατέρρευσε. Ο Πούτιν απέρριψε ουσιαστικούς συμβιβασμούς, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι παρέμεινε επιφυλακτικός και Αμερικανοί αξιωματούχοι παραδέχτηκαν σιωπηρά ότι δεν υπήρξε πρόοδος.
Εντυπωσιακό είναι πώς η κάλυψη των ΜΜΕ επαναπλαισίωσε τη συμμετοχή του Τραμπ. Εκεί που αρχικά θεωρήθηκε θεατρική κίνηση, τώρα αναλύεται ως μελέτη περίπτωσης: η σύγκρουση ανάμεσα στην εικόνα του Τραμπ ως "διαπραγματευτή" και την αμετακίνητη πραγματικότητα της γεωπολιτικής.
H ακαμψία του Πούτιν
Η "Wall Street Journal" μετέδωσε ότι το σχέδιο του Τραμπ για συνόδους κορυφής με τους δύο ηγέτες κατέρρευσε γρήγορα λόγω ζητημάτων όπως οι ειρηνευτικές δυνάμεις και οι εδαφικές παραχωρήσεις. Αυτό που ξεκίνησε ως "τολμηρή διπλωματική ώθηση" κατέληξε σε αδιέξοδο, υπογραμμίζοντας τις αμετακίνητες γραμμές της Μόσχας.
Το "New Yorker" παρουσίασε το αδιέξοδο ως αναπόφευκτο. Οι απαιτήσεις του Πούτιν –αναγνώριση των προσαρτημένων εδαφών, εγκατάλειψη της προοπτικής ένταξης στο ΝΑΤΟ, αποστρατιωτικοποίηση– χαρακτηρίστηκαν όχι ως διαπραγματευτικά χαρτιά, αλλά ως ιδεολογικές κόκκινες γραμμές. Έτσι, η κάλυψη παρουσιάζει τον Τραμπ όχι απλώς ως αποτυχημένο διαμεσολαβητή, αλλά ως κάποιον που ανακαλύπτει την αντικειμενική αδυναμία ενός "γρήγορου" συμβιβασμού.
Αυτή η ένταση ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση του Τραμπ και την υπομονετική ακαμψία του Πούτιν έχει γίνει το κεντρικό μοτίβο σε μεγάλα μέσα: ο Τραμπ υποσχέθηκε ταχύτητα, ο Πούτιν προσφέρει μόνο στασιμότητα.
