Του Κώστα Ράπτη
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε "Κουρδικό Πρόβλημα”. Οι Κούρδοι συμπεριλαμβάνονταν στους υπηκόους πρώτης κατηγορίας, ως ανήκοντες στο αδιαφοροποίητο "μιλλέτ” των Μουσουλμάνων, και διοικούνταν στα απομακρυσμένα μέρη τους από τους τοπικούς τους γαιοκτήμονες κατά τα παραδοσιακά τους ήθη. Συμπολέμησαν δε με τους Τούρκους συνοίκους τους μέχρι τέλους, ενώ συνείργησαν στη γενοκτονία των Αρμενίων.
Κουρδικό πρόβλημα δημιούργησε η έλευση της νεωτερικότητας, η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας και η κατάτμησή της σε (φερόμενα ως μονοεθνοτικά) κράτη – εξ' ού και οι πρώτες εκδηλώσεις του αυτονομισμού των Κούρδων της Τουρκίας είχαν χαρακτήρα οπισθοδρομικό, αποτελώντας αντίδραση των γαιοκτημόνων στην εκκοσμίκευση, την απώλεια των προνομίων τους ενόψει δημιουργίας συγκεντρωτικής διοίκησης και την προοπτική αναδασμού της γης.
Όμως κουρδικό πρόβλημα δεν επιτρέπεται να υπάρχει ούτε σε καιρούς φιλοδοξιών νεο-οθωμανικής επέκτασης σαν τους τωρινούς, οπότε ακόμη και από υπεύθυνα πολιτικά χείλη γίνεται λόγος για τον "Εθνικό Όρκο” του 1920 που προέβλεπε την παραμονή υπό τουρκική κυριαρχία του Χαλεπίου και της Μοσούλης.
Εξ' ού και την (ιστορική οπωδήποτε, ακόμη και αν εν τέλει δεν ευοδωθεί) προσπάθεια που εξελίσσεται για ειρηνικό τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης με το ΡΚΚ θα πρέπει να τη δούμε στα συμφραζόμενα των δραματικών ανακατατάξεων νοτίως των συνόρων της Τουρκίας, μετά και την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Δαμασκό, αλλά και της αβεβαιότητας ως προς τις προθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την διατήρηση αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην κουρδοκρατούμενη βορειοανατολική Συρία.
