Του Κώστα Ράπτη
"Το μέλλον της Ουκρανίας δεν μπορεί να αποφασιστεί χωρίς τους Ουκρανούς", επανέλαβε ο Εμανουέλ Μακρόν εν όψει της συνάντησης κορυφής μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και του Ρώσου ομολόγου του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα στις 15 Αυγούστου. Στην πραγματικότητα, μπορεί κανείς να φανταστεί το μέλλον όλης της Ευρώπης να αποφασίζεται ερήμην του Εμανουέλ Μακρόν...
Ένα παλαιό ευφυολόγημα προειδοποιεί: "Εάν δεν περιλαμβάνεσαι στους συνδαιτυμόνες, τότε μάλλον περιλαμβάνεσαι στο μενού". Εξ ού και οι Ευρωπαίοι ηγέτες πασχίζουν, μετά την ανακοίνωση του ραντεβού στην Αλάσκα, να παρεμβληθούν στη διαδικασία (με τη μετατροπή της σε τετραμερή δια της προσθήκης της Ουκρανίας και της Ε.Ε.), να διαμορφώσουν τη διαπραγματευτική θέση του Τραμπ συναντώντας τον πριν την 15η Αυγούστου και πριν από όλα, να αποσπάσουν πληροφορίες μέσω οποιουδήποτε διαθέσιμου διαύλου σχετικά με τι τεκταίνεται για την ήπειρό τους ερήμην τους.
Την επιλογή της Αλάσκας ως τόπου διεξαγωγής της συνάντησης Πούτιν - Τραμπ την σχολίασαν πολλοί υπό το φως της ενδιαφέρουσας ιστορικής πληροφορίας ότι η περιοχή ονομαζόταν "Ρωσική Αμερική" μέχρι το 1867, οπότε ο τσάρος Αλέξανδρος Β' την πούλησε έναντι ευτελούς αντιτίμου στο νεαρό ακόμη τότε κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών (περίπου όπως στις μέρες μας ο Ντόναλντ Τραμπ ονειρεύεται να αποκτήσει τη Γροιλανδία...).
Όμως ο ουσιαστικότερος συμβολισμός της επιλογής της Αλάσκας είναι άλλος: ΗΠΑ και Ρωσία υπενθυμίζουν ότι γειτονεύουν άμεσα, συνεπώς η διμερής ατζέντα τους είναι πολύ ευρύτερη (και κρισιμότερη, αν αναλογισθεί κανείς λ.χ. το ζήτημα του ελέγχου των εξοπλισμών) από την ουκρανική κρίση.