Του Κώστα Ράπτη

Δυστοκία και στασιμότητα. Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζει το άμεσο μέλλον της Γερμανίας, καθώς το αποτέλεσμα των πρόωρων ομοσπονδιακών βουλευτικών εκλογών, επιβεβαίωσε τον κατακερματισμό του πολιτικού σκηνικού, την αποστασιοποίηση όλων και περισσότερων πολιτών από τα κεντρώα, πάλαι ποτέ "μεγάλα” κόμματα, αλλά και την όλο και μεγαλύτερη πόλωση προς το δεξιό και (σε μικρότερο βαθμό) το αριστερό άκρο του φάσματος.

Ως επικεφαλής του πρώτου, όπως αναμενόταν, σε δύναμη κόμματος, ο ηγέτης της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU), Κρίστιαν Μερτς αποτελεί τον κύριο υποψήφιο για την καγκελαρία. Όμως η νίκη του σκιάζεται από το ότι η CDU/CSU κινήθηκε κάτω από το συμβολικό όριο, ενώ στα δεξιά της βρίσκεται μια "Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD), η οποία ανατρέπει τις προηγούμενες σταθερές. Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για το άλλοτε "κόμμα των καθηγητών” που αντιδρούσαν στα προγράμματα διάσωσης του ευρωπαϊκού Νότου κατά την κρίση της ευρωζώνης, το οποίο προσέλαβε ακροδεξιά χαρακτηριστικά, για να φθάσει στις μέρες μας να προωθείται εντατικά από τον Έλον Μασκ ως η μεγάλη "ελπίδα” του τραμπισμού στην καρδιά της Ευρώπης.

Το γεγονός πάντως ότι μέχρι τώρα η AfD τελεί σε "υγιειονομική ζώνη” περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα σενάρια σχηματισμού κυβέρνησης.

Το ότι μάλιστα η επόμενη Bundestag πιθανότατα θα είναι εξακομματική, αποκλείει αριθμητικά την ευκολότερη λύση ενός "μεγάλου συνασπισμού” της CDU/CSU με τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD και υποχρεώνει τον Μερτς να αναζητήσει και τρίτο εταίρο. Για τον ρόλο αυτό προβάλλουν ήδη σαν έτοιμοι από καιρό οι Πράσινοι, όμως ο ηγέτης της βαυαρικής SCU Μάρκους Ζέντερ θέτει βέτο. Με άλλα λόγια, προβλέπεται μακρά και επίπονη διαδικασία μετεκλογικών διαβουλεύσεων.