Του Κώστα Ράπτη
Κατά τον Κλάουζεβιτς, ως γνωστόν, ο πόλεμος αποτελεί τη συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Κατά την Άγκυρα, πάλι, ο "νομικός πόλεμος" προβάλλει ως ένα καλό υποκατάστατο της κινητοποίησης στρατιωτικών μέσων – μέχρι νεωτέρας...
Από αυτή την άποψη η πρωτοβουλία να κατοχυρωθεί νομοθετικά από τη γείτονα το δόγμα της "Γαλάζιας Πατρίδας" συνιστά, καίτοι δεν φέρει τα χαρακτηριστικά μιας κρίσης "επί του πεδίου", μείζονα κλιμάκωση – και αξίζει τον κόπο να αναλογισθεί κανείς τι την προκαλεί.
Όπως έγινε γνωστό από ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, ο υπό επεξεργασία "Νόμος περί Ναυτικής Δικαιοδοσίας" θα αποτελεί "νόμο-πλαίσιο" που θα καθορίζει τις αρμοδιότητες στις θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας της χώρας και θα καλύπτει, όπως αναφέρει, "τα κενά του εγχώριου νομικού πλαισίου".
Παράλληλα, το υπουργείο κάνει γνωστό ότι συμμετείχε ενεργά στην προετοιμασία του σχεδίου "σε στρατιωτικό, τεχνικό, ακαδημαϊκό και νομικό επίπεδο" και καταλήγει ότι "οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν με ακλόνητη αποφασιστικότητα να προστατεύουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας στις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας".