Του Κώστα Ράπτη
Η φραστική σύγκρουση των τελευταίων ημερών ανάμεσα στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς υπήρξε το πιο πρόσφατο, αλλά πολύ χαρακτηριστικό δείγμα της ψυχικής απόστασης που ανοίγεται ολοένα και περισσότερο ανάμεσα στις δύο ακτές του Ατλαντικού. Μιας απόστασης, η οποία εκδηλώθηκε μεν κραυγαλέα σε ό,τι αφορά τις αποκλίσεις Ευρώπης και Αμερικής ως προς τη διαχείριση του ουκρανικού ζητήματος, αλλά μετατρέπεται σε πραγματική αγωνία για το μέλλον, δεδομένων των αποτυχημένων επιλογών της Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή, τις οποίες τόσο ακριβά προορίζεται να πληρώσει η ευρωπαϊκή οικονομία.
Από την άποψη της ασφάλειας, και μόνο η μεταφορά στρατιωτικού υλικού που κατέστη αναγκαία από τη Γηραιά Ήπειρο στον Περσικό Κόλπο υπογραμμίζει τους περιορισμούς που συναντά η αμερικανική ισχύς, ενώ η φιλολογία που εγκαινίασε ο ένοικος του Λευκού Οίκου για μείωση του αριθμού των Αμερικανών στρατιωτών στη Γερμανία υπαινίσσεται το βάθος των πιθανών αυριανών εξελίξεων.
Είναι σε αυτό το φόντο που η συζήτηση για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί η ευρωπαϊκή ασφάλεια κατά τρόπους που δεν προϋποθέτουν αυτονόητα την "ομπρέλα" του ΝΑΤΟ, καθίσταται απολύτως επίκαιρη.
Με κοινό τους άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο στο Der Spiegel Online, οι Κρίστιαν Μέλινγκ, διευθυντής της δεξαμενής σκέψης European Defence in a New Age, και Τόρμπεν Σούτς, διευθυντής έρευνας στον ίδιο οργανισμό, καταπιάνονται διεξοδικά με τις προκλήσεις που υποκρύπτει η απάντηση σε αυτό ακριβώς το ερώτημα.
