Επιτάφιος στο "πνεύμα του Άνκορεϊτζ": με άρθρο του, το οποίο δημοσιεύθηκε στα ρωσικά στην ιστοσελίδα Profil, ο Ντμίτρι Τρένιν καλεί τους συμπατριώτες του να συνειδητοποιήσουν ότι η αποκατάσταση ενός modus vivendi με τη χώρα του Τραμπ δεν περνά μέσα από τη διπλωματία (η οποία θα πρέπει να θεωρείται νεκρή), αλλά μέσα από την στήριξη των συμμάχων της Ρωσίας που αναμετρώνται ένοπλα με την Ουάσιγκτον.
Θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι πρόκειται για κλασική τοποθέτηση "ιέρακος” της ρωσικής δημόσιας σφαίρας. Όμως το ότι υπογράφεται από τον Τρένιν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο άλλοτε διευθυντής του Carnegie Moscow Center (το οποίο έκλεισαν οι ρωσικές αρχές το 2022), υπήρξε ο πρώτος Ρώσος που έγινε δεκτός στο NATO Defence College στη Ρώμη την δεκαετία του '90, ενώ συνδέθηκε και με το International Institute for Strategic Studies του Λονδίνου. Υπήρξε δηλαδή ένας φιλοδυτικός ειδήμων σε θέματα ασφάλειας, ο οποίος από την εισβολή στην Ουκρανία και μετά μετατοπίσθηκε σε σκληροπυρηνικές θέσεις.
Το άρθρο του αξίζει να αναγνωσθεί ολόκληρο.
Σύμφωνα με τον Τρένιν, το ιστορικό καθήκον του Τραμπ (κατά την άποψή του) ήταν να "αποκαταστήσει το αμερικανικό μεγαλείο”, να βγάλει τη χώρα από την πορεία στην οποία βρισκόταν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Αρχικά, αυτό το καθήκον ερμηνεύτηκε από τον Τραμπ και τα υπόλοιπα μέλη του κινήματος MAGA με όρους εθνικής εστίασης και απαραίτητης αυτοσυγκράτησης. Η συνολική προσέγγιση ήταν περίπου η εξής: απομάκρυνση από την ιδεολογία της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (και του "Wokism”) προς μια επιχειρηματική, ρεαλιστική προσέγγιση, απομάκρυνση από την προώθηση των συμφερόντων της αμερικανικής αυτοκρατορίας και επιστροφή στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας. Αυτή η προσέγγιση περιελάμβανε την αναγνώριση της ποικιλομορφίας του κόσμου και την παρουσία αρκετών μεγάλων δυνάμεων με τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να διαπραγματευτούν. Η εστίαση της κυβέρνησης του 47ου προέδρου αναμενόταν να είναι στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθούμενες από το Δυτικό Ημισφαίριο, στη συνέχεια την Κίνα και τέλος τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κύριος λειτουργικός τομέας δραστηριότητας της Ουάσιγκτον ορίστηκε ως η γεωοικονομία. Μεταξύ των ανησυχιών για την ασφάλεια, η παράνομη μετανάστευση και το εμπόριο ναρκωτικών ήταν τα κύρια. Η πρόκληση που έθετε η Κίνα θεωρήθηκε πρωτίστως τεχνολογική και οικονομική. Ο Τραμπ υποσχέθηκε μια γρήγορη επίλυση των διεθνών συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένης της ουκρανικής, και αυτοπροσδιορίστηκε ως πρόεδρος της ειρήνης.
Η νέα του θητεία ξεκίνησε με πάταγο. Ο Τραμπ εξαπέλυσε αμέσως μια δασμολογική επίθεση εναντίον του υπόλοιπου κόσμου, ο οποίος φέρεται να "κερδοσκοπούσε” από την Αμερική. Αποστασιοποιήθηκε ιδεολογικά από την Ευρώπη. "Εξαφάνισε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν από προσώπου γης” και άσκησε ενεργά πιέσεις για το Νόμπελ Ειρήνης. Ο Τραμπ αποκατέστησε την άμεση επαφή με το Κρεμλίνο, χρησιμοποιώντας τη διπλωματία των έμπιστων συνεργατών του, και πραγματοποίησε μια σύντομη σύνοδο κορυφής με τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στο Άνκορεϊτζ. Αυτή η συνάντηση είχε ως αποτέλεσμα μια ορισμένη αμερικανορωσική συνεννόηση σχετικά με τη φόρμουλα και την πορεία επίλυσης της ουκρανικής κρίσης - κάτι που μερικές φορές αναφέρεται στη Ρωσία ως "πνεύμα του Άνκορεϊτζ”.
Αυτό προφανώς σηματοδότησε το αποκορύφωμα στην ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας, μετά το οποίο η διαδικασία σταμάτησε. Ο Τραμπ απέτυχε να εξασφαλίσει τη συμφωνία των Ευρωπαίων συμμάχων για την "αμοιβαία συνεννόηση” της Αλάσκας. Οι σύμμαχοι, σε αντίθεση με τον Τραμπ, ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν να πολεμούν τη Ρωσία "μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό”. Κατ' αρχήν, ο Τραμπ είχε άφθονες ευκαιρίες να αναγκάσει την Ευρώπη να συμμορφωθεί και να διατάξει τον Ζελένσκι να εκπληρώσει τους όρους του διακανονισμού. Το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αξιοποίησε αυτές τις ευκαιρίες προφανώς έδειχνε ότι το μεγαλύτερο μέρος όχι μόνο της πολιτικής τάξης (Κογκρέσο, ΜΜΕ κλπ.) και του μηχανισμού εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ (η κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών, το Πεντάγωνο, το Υπουργείο Εξωτερικών), αλλά και ορισμένοι από τους στενότερους συνεργάτες του Τραμπ, ήταν, για να το θέσουμε ήπια, λιγότερο ενθουσιασμένοι με τη "φόρμουλα ειρήνης”, την οποία ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς ως νίκη επί της Ρωσίας.
Εμπόδισαν τον Τραμπ να καρπωθεί ακόμη και τους πιο απλούς καρπούς σαφώς τεχνικής φύσης: την επίλυση του ζητήματος της επιστροφής της ρωσικής διπλωματικής περιουσίας που κατασχέθηκε υπό τον πρόεδρο Ομπάμα, την αποκατάσταση της άμεσης αεροπορικής σύνδεσης μεταξύ των δύο χωρών κλπ. Εν τω μεταξύ, η πίεση των αμερικανικών κυρώσεων στη Ρωσία όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά μάλιστα εντάθηκε, στοχεύοντας ρωσικές ενεργειακές εταιρείες. Εισήχθησαν ειδικοί πρόσθετοι δασμοί για τις χώρες που αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο. Η Ουάσιγκτον αγνόησε σκόπιμα την πρόταση της Μόσχας να συμμορφωθεί με τους περιορισμούς της Νέας Συνθήκης START, η οποία έληξε τον Φεβρουάριο. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι τριμερείς ρωσοαμερικανο-ουκρανικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν το 2026, περιορίστηκαν σε μια συζήτηση τεχνικών ζητημάτων.
Εν τω μεταξύ, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έγινε ανοιχτά επιθετική. Τον Ιανουάριο, ο Τραμπ ξεκίνησε μια στρατιωτική επιχείρηση για να αλλάξει την κυβέρνηση στη Βενεζουέλα, να απαγάγει βίαια τον πρόεδρό της και να υποτάξει το Καράκας στη θέλησή του. Στα τέλη Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ, μαζί με το Ισραήλ, επιτέθηκαν στο Ιράν, δολοφόνησαν τον ανώτατο ηγέτη της χώρας και ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να αλλάξουν το καθεστώς στην Τεχεράνη. Αυτός ο μεγάλης κλίμακας πόλεμος συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Τραμπ ανακοίνωσε ταυτόχρονα τον στόχο της "αλλαγής καθεστώτος” στην Κούβα. Το Πεντάγωνο, που μετονομάστηκε σε Υπουργείο Πολέμου πέρυσι, έχει υιοθετήσει πλήρως τη νέα του ταυτότητα. Επιπλέον, ο επικεφαλής του, Πιτ Χέγκσεθ, έχει δηλώσει δημόσια ότι δεν υπάρχουν περιορισμοί στη χρήση βίας.
Έτσι, ο Τραμπ εγκατέλειψε οριστικά τους αρχικά δηλωμένους στόχους του και επέστρεψε στην παραδοσιακή παγκόσμια ατζέντα της Ουάσιγκτον, με έναν απροκάλυπτα δυναμικό τρόπο που απορρίπτει ριζικά το διεθνές δίκαιο. Αυτό πιθανότατα συνέβη επειδή, αντιμέτωπος με εσωτερικά προβλήματα σε ένα έτος ενδιάμεσων εκλογών (αποτυχίες στην πολιτική μετανάστευσης, κατάργηση ορισμένων δασμών από το Ανώτατο Δικαστήριο, υπόθεση Έπστιν και μείωση της προσωπικής του δημοτικότητας), ο Τραμπ επιδίωξε την προσέγγιση με πολιτικά και οικονομικά ισχυρές ομάδες - τους νεοσυντηρητικούς και το ισραηλινό λόμπι. Οι σύμμαχοί του στο MAGA έχουν παραγκωνιστεί. Στην πραγματικότητα, αντί για την ηγεμονία της συλλογικής Δύσης, που βασίζεται σε φιλελεύθερες παγκοσμιοποιητικές αρχές, ο Τραμπ προσπαθεί τώρα να εγκαθιδρύσει αποκλειστική παγκόσμια ηγεμονία για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αυτή τη φορά σε καθαρά δυναμική βάση. Αυτή η μετατόπιση κατεύθυνσης απαιτεί μια διευκρίνιση της προσέγγισής μας απέναντι στην Αμερική.
Πρόσφατα, έχει εδραιωθεί στον δημόσιο λόγο μας μια άποψη: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση στο σύνολό της έχουν χάσει την προηγούμενη ηγεμονία τους, ένας πολυπολικός κόσμος έχει γίνει πραγματικότητα, η Κίνα έχει ξεπεράσει οικονομικά τις Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες BRICS έχουν ξεπεράσει την G7, και ούτω καθεξής. Πολλά από αυτά είναι αλήθεια, αλλά πρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο για το άμεσο μέλλον. Αυτή η δύναμη, η οποία είχε αποκοιμηθεί υπό τον Μπάιντεν-Τσερνιένκο, έχει προχωρήσει στην αντεπίθεση υπό τον Τραμπ. Ο στόχος της Ουάσιγκτον δεν είναι τόσο η εγκαθίδρυση μιας νέας παγκόσμιας τάξης όσο η δημιουργία παγκόσμιου χάους, στο οποίο θα βασιλεύει. Η πολιτική της Ουάσιγκτον αντικειμενικά καθιστά τις Ηνωμένες Πολιτείες γεωπολιτικό και ενδεχομένως στρατιωτικό αντίπαλο της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, με την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πάψει να είναι ο αντίπαλός μας στην ουκρανική σύγκρουση. Η χώρα μας απορρίπτει τους ισχυρισμούς οποιουδήποτε για παγκόσμια κυριαρχία και πάντα αποτελεί εμπόδιο για όσους επιδιώκουν μια τέτοια κυριαρχία. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια επίθεση στο Ιράν θα ακολουθηθεί απαραίτητα από μια επίθεση στη Ρωσία, αλλά στρατηγικά, οι επιδιώξεις της κυβέρνησης Τραμπ οδηγούν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σύγκρουση με τη χώρα μας.
Είναι καθήκον και δικαίωμα του Αρχιστράτηγου να αποφασίσει πώς θα συνεχίσει την "ειδική διπλωματική επιχείρηση” (τον διάλογο με τον Τραμπ). Αυτός ο διάλογος έχει αποφέρει ορισμένα αποτελέσματα τον τελευταίο χρόνο. Συνέβαλε στη μερική αποστασιοποίηση του Τραμπ από τη σύγκρουση στην Ουκρανία, στην απόκλιση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης και στην τοποθέτηση της Ρωσίας ως χώρας που επιδιώκει διαρκή ειρήνη. Οι προοπτικές για διπλωματικές προσπάθειες είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα σε μια κατάσταση όπου ο Ζελένσκι είναι εντελώς και απελπισμένα ανεπαρκής, η Ευρώπη προετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία και ο Τραμπ είναι πιθανό να αποδυναμωθεί σοβαρά πολιτικά από τις εκλογές του Νοεμβρίου και το σαφώς όχι και τόσο θριαμβευτικό αποτέλεσμα της ιρανικής περιπέτειας. Η προδοσία του Τραμπ, την οποία επέδειξε δύο φορές (τον Ιούνιο του 2025 και τον Φεβρουάριο του 2026) εναντίον του Ιράν, δεν πρέπει να αγνοηθεί. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι οι Αμερικανοί διαπραγματευτές στη ρωσο-ουκρανική και ιρανική υπόθεση είναι οι ίδιοι άνθρωποι, εξαιρετικά κοντά στον επικεφαλής του Λευκού Οίκου. Ο Τραμπ είναι κυριολεκτικά άνθρωπος του λόγου του, με άλλα λόγια, ένας αναξιόπιστος εταίρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του. Απλώς δεν χρειάζεται απαραίτητα να τον εμπιστευτείτε (αυτόν ή την υπογραφή του). Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι το πραγματικό αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα στοχεύει στην εξουδετέρωση (κυριολεκτικά στον αποκεφαλισμό) της ανώτατης ηγεσίας ενός αντίπαλου κράτους από την αρχή μιας σύγκρουσης. Οι εγγυήσεις ασφαλείας της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, μπορούν να διασφαλιστούν κυρίως από τις ίδιες τις στρατιωτικές δυνατότητες της Ρωσίας. Η Ρωσία θα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στον εαυτό της.
Η ατζέντα για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις στο άμεσο μέλλον έχει περιοριστεί δραματικά. Η κάποτε κρίσιμη σφαίρα της διεθνούς ασφάλειας έχει πρόσφατα υποστεί θεμελιώδεις αλλαγές. Πάνω από μισός αιώνας στρατηγικού ελέγχου των εξοπλισμών έχει τελειώσει. Η στρατηγική σταθερότητα στον κόσμο έχει αποδυναμωθεί δραματικά και δεν μπορεί να αποκατασταθεί στην προτέρα κατάστασή της. Απαιτείται μια επανεξέταση της κατάστασης σε έναν πολυπολικό πυρηνικό κόσμο και, πάνω απ' όλα, η ανάπτυξη νέων μοντέλων αποτροπής και σταθερότητας σε συνεργασία με τους Ασιάτες εταίρους της Ρωσίας - Κίνα, Ινδία, Πακιστάν και Βόρεια Κορέα. Η συνεχής επαφή με την Ουάσιγκτον είναι απαραίτητη για την αποφυγή επικίνδυνων παρεξηγήσεων σε καταστάσεις κρίσης, αλλά οι διαπραγματεύσεις, ακόμη και οι διαβουλεύσεις που διεξάγονται σύμφωνα με παλιά μοντέλα, έχουν χάσει εντελώς τη σημασία τους.
Οι πόλεμοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν έχουν καταφέρει ένα καταστροφικό πλήγμα στην ιδέα της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Τα πυρηνικά όπλα σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρησιμεύουν ως η μόνη πραγματική εγγύηση έναντι μιας αμερικανικής επίθεσης. Επιπλέον, η de facto αποκήρυξη των εγγυήσεων πυρηνικής ασφάλειας από την Ουάσιγκτον προς τους συμμάχους της στην Ευρώπη, την Ασία και τη Μέση Ανατολή ωθεί αυτούς τους συμμάχους να αναπτύξουν τα δικά τους πυρηνικά οπλοστάσια ή να επεκτείνουν τα υπάρχοντα. Η προηγούμενη συνεργασία μεταξύ Μόσχας, Ουάσιγκτον και αρκετών άλλων πρωτευουσών πυρηνικών δυνάμεων σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και το πυρηνικό ζήτημα στην Κορεατική Χερσόνησο έχει χάσει εντελώς τη σημασία της.
Οι δυνατότητες οικονομικής συνεργασίας με την Αμερική είναι θεωρητικά μεγάλες. Αλλά μόνο θεωρητικά. Η υλοποίηση αυτών των δυνατοτήτων στο άμεσο μέλλον είναι εξαιρετικά αμφίβολη. Οι αντιρωσικές κυρώσεις είναι "σοβαρά και μόνιμα σε ισχύ”. Οι περισσότερες από αυτές επιβλήθηκαν από την αμερικανική δικαιοσύνη - αυτές οι κυρώσεις δεν μπορούν να αναθεωρηθούν από τον πρόεδρο. Η πλειοψηφία των Ρώσων πολιτών που ζουν σήμερα δεν θα δει ποτέ αυτούς τους περιορισμούς να αίρονται, ή έστω να χαλαρώνουν σημαντικά. Είναι λογικό να αποδεχτούμε την τρέχουσα κατάσταση ως μακροπρόθεσμη πραγματικότητα και να οικοδομήσουμε τη γεωοικονομική μας στρατηγική με έμφαση στην εγχώρια ανάπτυξη και τις σχέσεις με μη δυτικούς εταίρους.
Η προηγούμενη συνεργασία με την Ουάσιγκτον σε περιφερειακά ζητήματα έχει δώσει τη θέση της σε μια σύγκρουση συμφερόντων σε διάφορες περιοχές. Χωρίς την ικανότητα αντιπαράθεσης, αναγκαστήκαμε να παρακολουθούμε τα γεγονότα να εξελίσσονται στη Βενεζουέλα. Το Ιράν είναι ένα διαφορετικό θέμα. Είναι σημαντικός στρατηγικός μας εταίρος και το αποτέλεσμα του τρέχοντος πολέμου θα επηρεάσει τόσο την κατάσταση ακριβώς νότια των συνόρων μας όσο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Μια άλλη ευάλωτη θέση είναι η Κούβα, η οποία έχει όχι μόνο γεωπολιτική, αλλά και σημαντική συναισθηματική σημασία για εμάς. Η Ρωσία έχει συνθήκη με τη Βόρεια Κορέα που προβλέπει αμοιβαία στρατιωτική βοήθεια. Και, φυσικά, ο κύριος αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών στον σύγχρονο κόσμο, η Κίνα, είναι ο κύριος διεθνής εταίρος μας. Σε όλους αυτούς τους τομείς, είναι προς το συμφέρον μας να ενισχύσουμε τις σχέσεις με εταίρους και συμμάχους που δέχονται πιέσεις και απειλές από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αντίστασή τους θα μπορούσε να επιβραδύνει ή να σταματήσει την αντεπίθεση του Τραμπ. Η ίδια η Αμερική δεν θα σταματήσει ποτέ, καταλήγει ο Τρένιν.
