Ο Έλμπριτζ Κόλμπι είναι ο τρίτος στην ιεραρχία του αμερικανικού Πενταγώνου, ως υφυπουργός για θέματα πολιτικής, από τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στην εξουσία. Στα 47 του χρόνια, ο Κόλμπι (εγγονός του άλλοτε διευθυντή της CIA Ουίλιαμ Κόλμπι) έχει μακρά εμπειρία στον κόσμο των υπηρεσιών και των δεξαμενών σκέψης που εκπονούν την αμερικανική grand strategy και θεωρείται προσκείμενος στον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς και το ρεύμα του MAGA. Ο ίδιος συστήνεται ως θιασώτης της "ρεαλιστικής σχολής” στις διεθνείς σχέσεις και επιμένει ότι η μεγαλύτερη πρόκληση για την αμερικανική ασφάλεια (για χάρη της οποίας θα πρέπει να υπάρξει αναδίπλωση από περιττά μέτωπα) είναι η ανάδυση της Κίνας. Εξ ου και η υποψηφιότητά του για το υπουργείο καταψηφίστηκε από τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Μιτς ΜακΚόνελ, ο οποίος αντιπροσωπεύει τους παραδοσιακούς "ιέρακες” της εξωτερικής πολιτικής.
Σε σειρά αναρτήσεών του στο Χ ο Κόλμπι αποφάσισε να αναμετρηθεί με το ερώτημα εάν σε ένα διεθνές περιβάλλον όλο και πιο πολυπολικό οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να δουν συμμάχους και εταίρους να απομακρύνονται, επιλέγοντας την επένδυση σε δικές τους διευθετήσεις στον τομέα της ασφάλειας.
Ειδικότερα, ο Κόλμπι υποστήριξε τα εξής:
Πολύς θόρυβος γίνεται αυτές τις μέρες σχετικά με μια συλλογική στρατηγική "μεσαίων δυνάμεων”.
Στο Υπουργείο Πολέμου, δεν ανησυχούμε ότι πρόκειται για μια σοβαρή πιθανότητα. Αντίθετα, ανησυχούμε περισσότερο για το ότι μερικοί σύμμαχοι και εταίροι θα νομίσουν ότι είναι και θα σπαταλήσουν πολύτιμο χρόνο, χρήματα και πολιτικό κεφάλαιο σε έναν περισπασμό.
Από την άποψή μας, μια συλλογική στρατηγική μεσαίων δυνάμεων βασίζεται σε μια εσφαλμένη κατανόηση των διεθνών σχέσεων. Είμαστε ευέλικτοι ρεαλιστές. Έτσι, βλέπουμε τη διεθνή σκηνή μέσα από το πρίσμα των συμφερόντων, της γεωγραφίας, της οικονομίας, της στρατιωτικής ισχύος κ.λπ. Οι "μεσαίες δυνάμεις” δεν διαθέτουν συνεκτική γραμμή ευθυγράμμισης.
Αυτό δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα, από την εμπειρία μας. Βλέπουμε μια έξαρση στην επιθυμία για εμπλοκή με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μείωση. Υπό την ηγεσία του προέδρου Τραμπ, οι χώρες όχι μόνο βλέπουν την αξία της αμερικανικής εμπλοκής, αλλά δεν μπορούν πλέον να τη θεωρούν δεδομένη. Αναμφίβολα βλέπουμε ένα απίστευτα ισχυρό και συνεχιζόμενο σήμα ζήτησης για στρατιωτική παρουσία και εμπλοκή των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο.
Πάρτε για παράδειγμα την αμυντική μας βιομηχανία και τις πωλήσεις όπλων. Υπάρχουν πολλά σχόλια ότι, λόγω υποτιθέμενων απογοητεύσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αμερικανική αμυντική βιομηχανική βάση θα χάσει την αγορά όπλων. Αλλά αυτό δεν είναι ούτε εφικτό ούτε ακριβές.
Το απλό γεγονός είναι ότι καμία εναλλακτική χώρα ή χώρες δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την αμυντική βιομηχανική βάση των ΗΠΑ, είτε σε ποσότητα είτε σε ποιότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως λέει ο πρόεδρος, κατασκευάζουν τον καλύτερο εξοπλισμό και τον κατασκευάζουμε σε κλίμακα που κανένας εύλογος ανταγωνιστής δεν μπορεί να φτάσει. Αν μη τι άλλο, η πρόσβαση στην αμερικανική Αμυντική Βιομηχανική Βάση είναι προνόμιο, όχι δικαίωμα.
Ταυτόχρονα, οι αμερικανικές εταιρείες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της προηγμένης τεχνολογίας. Δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση στον ελεύθερο κόσμο για την αμερικανική τεχνολογία και τις επιπτώσεις της στην άμυνα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι σύμμαχοι και οι εταίροι πρέπει να εγκαταλείψουν την αύξηση των δαπανών ή τις επενδύσεις στη δική τους αμυντική βιομηχανική βάση. Το αντίθετο μάλιστα. Περισσότερες δαπάνες θα μας βοηθήσουν όλους, και ιδιαίτερα την ασφάλεια των συμμάχων μας. Και καλωσορίζουμε τις επενδύσεις των συμμάχων στη δική τους αμυντική βιομηχανική βάση, αλλά με τρόπους που να είναι συνεργατικοί.
Όπως όμως έσπευσε να σχολιάσει ο επικεφαλής της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, Βόλγκανγκ Ίσινγκερ, αν ο Κόλμπι νιώθει ότι πρέπει να τα επισημάνει όλα αυτά δημόσια, αυτό υποδηλώνει ότι αρχίζει ορθώς να καταλαβαίνει ότι πολλοί από τους συμμάχους έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην αξιοπιστία των ΗΠΑ. Και αναρωτιέται ρητορικά: Τι θα έμενε από τις ΗΠΑ ως υπερδύναμη χωρίς το παγκόσμιο δίκτυο Εταίρων και Συμμάχων;
Ο αρθρογράφος των Financial Times, Γκίντεον Ράχμαν, πάλι, απευθύνει ευθέως, από τον δικό του λογαριασμό στο Χ, το εξής ερώτημα στον Κόλμπι: "Γιατί πιστεύεις ότι μπορεί να συμβαίνει αυτό; Συμφωνώ ότι μια στρατηγική μεσαίας δύναμης είναι δύσκολη και μη βέλτιστη. Αλλά οι ΗΠΑ έχουν απειλήσει το έδαφος και την κυριαρχία των συμμάχων τους. Τι περιμένεις να κάνουμε;”.
Σε κάθε περίπτωση, ο υφυπουργός Πολέμου των ΗΠΑ θεωρεί ότι ο κύκλος δύναται να τετραγωνιστεί: και τα αμυντικά βάρη των συμμάχων να αυξηθούν και η σχέση τους με την Ουάσιγκτον να συσφιχθεί – προς δόξαν ασφαλώς του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Όμως το γεγονός ότι οι ΗΠΑ βιώνουν επί μακρόν μια σχετική αποδυνάμωση της συνολικής παραγωγικής τους βάσης (ειδάλλως δεν θα υπήρχε καν η ανάγκη να πλαστεί το σύνθημα Make America Great Again) δείχνει ποια είναι η πραγματική πρόκληση (ή μάλλον το αδύναμο σημείο) σε σχέση με τα όσα σκέφτεται και δηλώνει ο Κόλμπι.
Κ.Ρ.
