Μια νέα, ακραία τάση που αποτυπώνει τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότεροι νέοι στην Κίνα έρχεται στο προσκήνιο: άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται όχι μόνο το ίδιο δωμάτιο, αλλά ακόμη και το ίδιο κρεβάτι, προκειμένου να μειώσουν τα έξοδα διαβίωσης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της 25χρονης Γουίνι Ζενγκ από τη Γουχάν, η οποία εργάζεται ως υπεύθυνη πωλήσεων. Αντιμέτωπη με στάσιμους μισθούς και τον φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά της, αποφάσισε πρόσφατα να φιλοξενήσει στο υπνοδωμάτιό της μια συνομήλική της, μειώνοντας έτσι το μηνιαίο ενοίκιό της κατά 450 γουάν (66 δολάρια).
Με μηνιαίο εισόδημα περίπου 4.000 γουάν, η εξοικονόμηση αυτή της επιτρέπει να διατηρεί σχεδόν τα τρία τέταρτα των αποδοχών της, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του Reuters.
"Είναι θέμα επιβίωσης", δηλώνει η Ζενγκ, η οποία εργάζεται πολλές ώρες σε ζωντανές μεταδόσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προωθώντας προϊόντα της εταιρείας της.
"Αν δεν έχεις χρήματα, η δυνατότητά σου να αντέξεις οποιοδήποτε απρόοπτο είναι εξαιρετικά περιορισμένη από τη στιγμή που θα σταματήσεις να εργάζεσαι", τονίζει.
Έντονη συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα
Η πρακτική της συγκατοίκησης στο ίδιο κρεβάτι έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην κινεζική διαδικτυακή κοινότητα. Στα τέλη Ιουνίου, το hashtag "Το να μοιράζεσαι το ίδιο κρεβάτι είναι μια δυσκολία που αδυνατώ να κατανοήσω" συγκέντρωσε περισσότερες από 14 εκατομμύρια προβολές στην πλατφόρμα Weibo, ενώ αντίστοιχο περιεχόμενο ξεπέρασε τις 40 εκατομμύρια προβολές στο Douyin, την κινεζική έκδοση του TikTok.
Στην πλατφόρμα Xiaohongshu δημοσιεύονται πλέον δεκάδες χιλιάδες αγγελίες από ενοικιαστές που αναζητούν συγκάτοικο πρόθυμο να μοιραστεί το ίδιο δωμάτιο – και σε αρκετές περιπτώσεις το ίδιο κρεβάτι.
Παρότι πρόκειται για μια περιορισμένη πρακτική μεταξύ των περίπου 260 εκατομμυρίων ενοικιαστών της χώρας, οι ειδικοί εκτιμούν ότι αποτελεί ένδειξη της αυξανόμενης οικονομικής ανασφάλειας που βιώνει η νεότερη γενιά.
"Οι νέοι δεν αισθάνονται πλέον οικονομική ασφάλεια"
Ο Μινγκγουέι Λιου, διευθυντής του Κέντρου Παγκόσμιας Εργασίας και Απασχόλησης του Πανεπιστημίου Rutgers, επισημαίνει ότι το φαινόμενο αντανακλά μια νέα πραγματικότητα.
"Αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι ένα μέρος των νέων δεν αισθάνεται πως έχει σταθερή θέση στις μεγάλες πόλεις, ούτε μακροπρόθεσμη εργασιακή ασφάλεια ή σαφείς προοπτικές εισοδήματος", σημειώνει.
Όπως προειδοποιεί, αν αυτή η νοοτροπία γενικευθεί, ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά την κατανάλωση, τη ζήτηση στην αγορά ακινήτων αλλά και τη δημιουργία οικογενειών, προκαλώντας μακροπρόθεσμες συνέπειες για την κινεζική οικονομία.
Τα τελευταία οικονομικά στοιχεία δείχνουν άλλωστε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας επιβραδύνεται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων τριών και πλέον ετών, καθώς η αύξηση των εξαγωγών και της βιομηχανικής παραγωγής δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη ενίσχυση της εγχώριας κατανάλωσης.
"Δεν είναι συγκινητικό, είναι η πίεση της ζωής"
Η Ζενγκ και η νέα συγκάτοικός της, επίσης 25 ετών, μοιράζονται πλέον ένα από τα πέντε υπνοδωμάτια του διαμερίσματος, έχοντας προηγουμένως συμφωνήσει σε δοκιμαστική περίοδο οκτώ ημερών.
Όπως λέει, η συμβίωσή τους εξελίσσεται ομαλά.
"Είναι ωραίο να επιστρέφεις σπίτι και να ξέρεις ότι κάποιος σε περιμένει", αναφέρει.
Για πολλούς, όμως, η επιλογή αυτή δεν σχετίζεται με τη συντροφικότητα αλλά με την οικονομική ανάγκη.
Ο 39χρονος Μόργκαν Παν από το Πεκίνο κερδίζει σήμερα λιγότερα από τα μισά χρήματα που λάμβανε όταν εργαζόταν σε νεοφυή εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης, η οποία πλέον βρίσκεται σε διαδικασία πτώχευσης. Για να περιορίσει τα έξοδά του, άρχισε και εκείνος να μοιράζεται το υπνοδωμάτιό του, μειώνοντας το κόστος ενοικίου και λογαριασμών σε περίπου 1.200 γουάν τον μήνα.
Ο συγκάτοικός του αντιμετωπίζει επίσης σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθώς μια αποτυχημένη επένδυση στον χώρο της εστίασης τον άφησε με μεγάλα χρέη.
"Δεν υπάρχει τίποτα συγκινητικό σε όλο αυτό", λέει ο Παν. "Είναι απλώς η πίεση της ζωής".
Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Γουάνγκ, επίσης κατοίκου του Πεκίνου, ο οποίος έχασε τη δουλειά του όταν η κατασκευαστική εταιρεία όπου εργαζόταν έκλεισε τον περασμένο Δεκέμβριο. Αναζητά συγκάτοικο ώστε να μοιραστεί το μηνιαίο ενοίκιο των 1.750 γουάν.
"Δεν έχω καταφέρει ακόμη να βρω μια κατάλληλη δουλειά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να μειώσω την οικονομική πίεση", δηλώνει.
"Η κοινωνία έχει φτάσει σε αυτό το σημείο"
Στη Γουχάν, η Ζενγκ έχει πλέον υιοθετήσει έναν ιδιαίτερα λιτό τρόπο ζωής. Μαγειρεύει καθημερινά στο σπίτι, έχει σταματήσει να αγοράζει ακριβά ρούχα και προσπαθεί να δημιουργήσει ένα οικονομικό "μαξιλάρι" για το μέλλον.
Παρά τη δημοσιότητα που έχει λάβει η ιστορία της, δηλώνει ότι δεν την ενοχλούν τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν αποκλείει να συνεχίσει να μοιράζεται το ίδιο κρεβάτι ακόμη και αν αυξηθεί το εισόδημά της.
"Οι αρχικοί μισθοί είναι πολύ χαμηλοί και το κόστος ζωής ιδιαίτερα υψηλό. Αναγκάζεσαι να κάνεις συμβιβασμούς", λέει χαρακτηριστικά.
Και καταλήγει: "Όταν οι άνθρωποι λένε ότι η κοινωνία έχει φτάσει σε αυτό το σημείο, λένε την απόλυτη αλήθεια".
