Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δημοσιογραφία. Αντικειμενική πρόβλεψη ή ευσεβής πόθος; Ας μιλήσουμε, επιτέλους, με συγκεκριμένα παραδείγματα.
Ένα άρθρο-απολογισμό για τα 30 του χρόνια στη δημοσιογραφία θέλησε να γράψει πρόσφατα ο Φρανκ Σταχ, δημοσιογράφος του γερμανικού δικτύου WDR. Μία επιπλέον επίκαιρη αφορμή για το άρθρο ήταν η αποχώρησή του από διευθυντική θέση του Γερμανικού Συνδέσμου Δημοσιογράφων (DJV), την οποία κατείχε επί δέκα ολόκληρα χρόνια.
Θέλοντας να πειραματιστεί με την Τεχνητή Νοημοσύνη, ο Σταχ αρχικά ανέθεσε τη συγγραφή του άρθρου στο ChatGPT. Το αποτέλεσμα τον εξέπληξε θετικά, αλλά η τελική εντύπωση ήταν μάλλον αρνητική. Το κείμενο ήταν συγκροτημένο, χωρίς συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη. Δεν είχε όμως το προσωπικό πλαίσιο αναφοράς και τη συναισθηματική εγγύτητα που θα περίμενε κανείς από έναν απολογισμό ζωής. Θύμιζε κείμενο που γράφει ένας επιμελής σπουδαστής ή και άριστος γνώστης μίας ξένης γλώσσας, ο οποίος μπορεί να εκφράζεται με σαφήνεια και να αποφεύγει τα σοβαρά λάθη, αλλά πολλές φορές αγνοεί τις λεπτές αποχρώσεις, τα υπονοούμενα, το φάσμα των συναισθημάτων. Τελικά ο έμπειρος δημοσιογράφος προτίμησε να γράψει ο ίδιος τον απολογισμό του.
Μπορούμε να δούμε το ποτήρι μισοάδειο. Και να είμαστε απαισιόδοξοι, θεωρώντας πως είναι απλώς ζήτημα χρόνου να βελτιωθεί η Τεχνητή Νοημοσύνη για να υποκαταστήσει τον άνθρωπο σε μία τόσο σύνθετη λειτουργία, όπως η τέχνη και η (σοβαρή) δημοσιογραφία. Αλλά μπορούμε να δούμε και μισογεμάτο το ποτήρι. Να παραμείνουμε αισιόδοξοι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη ποτέ δεν θα μπορεί να εκφράζεται, να ανταποκρίνεται, να διαισθάνεται και να συναισθάνεται όπως ο άνθρωπος.
