Ο ευρωπαϊκός Τύπος προσπαθεί εδώ και μήνες να αποκρυπτογραφήσει τι υπάρχει μέσα στο μυαλό του Αμερικανού προέδρου. Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι πολλά εξηγούνται με την κυρίαρχη εμμονή του με την Κίνα.
Ευρωπαίοι πολιτικοί και Τύπος, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης δείχνουν να συμφωνούν σε ένα πράγμα: Η εποχή Τραμπ φέρνει τα πάνω-κάτω και καμιά από τις παλιές βεβαιότητες για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη. Για τους Ευρωπαίους προέχει ωστόσο η απορία, για το πώς βλέπει ο νέος Αμερικανός πρόεδρος την ήπειρό μας και πώς θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουν. Πολλοί ψύχραιμοι αναλυτές έχουν ήδη σχολιάσει ότι για τον Τραμπ όλα είναι μπίζνες. Η πολιτική του βασίζεται σε κανόνες real estate, μέτρησης του κόστους και πρόβλεψης του πιθανού κέρδους. Η Αμερική θα πρέπει να αρχίσει να "κερδίζει" είναι αυτό που μονότονα επαναλαμβάνει.
Στο πράσινο τραπέζι
Πριν από μερικές ημέρες ο βρετανικός Economist σε μια μακροσκελή ανάλυσή του ξεκινούσε θυμίζοντας ότι ο Τραμπ αρέσκεται να περιγράφει την γεωπολιτική με όρους χαρτοπαιξίας. Για αυτόν τον λόγο είπε ορθά-κοφτά στον Ζελένσκι ότι "δεν έχει καθόλου καλό χαρτί". Για τον Τραμπ όλοι είναι παίκτες σε ένα τραπέζι με πράσινη τσόχα και η βεβαιότητά του είναι ότι η δική του χώρα είναι αυτή, που κρατά πάντα στο χέρι της το καλύτερο χαρτί. Βεβαίως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλοϊκά, όπως προειδοποιεί και η βρετανική επιθεώρηση, αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί προσώρας τον Τραμπ.
Σε ό,τι αφορά τους Ευρωπαίους συμπεριφέρεται με τη σιγουριά ότι και τα δικά τους χαρτιά είναι πολύ χειρότερα από εκείνα των ΗΠΑ. Και σε αυτό δεν φαίνεται να έχει και τόσο άδικο. Ειδικά σε μια περίοδο, που η μέχρι τώρα "soft power" υποχρεώνεται να μάθει τους κανόνες που ισχύουν στο τραπέζι των "hard powers", όπως επισημαίνεται σε ένα επόμενο άρθρο του βρετανικού περιοδικού.
