Του Κώστα Ράπτη
Η προγραμματισμένη για σήμερα έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ σχετικά με τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα θα αποσαφηνίσει περαιτέρω τη στάση των διεθνών παικτών σχετικά με την τολμηρότερη έως τώρα κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ για τη διαμόρφωση μιας δικής του τάξης πραγμάτων στο Δυτικό Ημισφαίριο και πέραν αυτού.
Το πέρασμα των ωρών αποτυπώνει μια διπλή κίνηση: αφενός, οι χώρες που ανταγωνίζονται τις ΗΠΑ αρθρώνουν μια σαφέστερη καταδίκη της απαγωγής του Βενεζολάνου προέδρου Νικολάς Μαδούρο από αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, ζητώντας την απελευθέρωσή του, όπως πλέον πράττει το Πεκίνο και η Μόσχα. Παράλληλα, λατινοαμερικανικές κεντροαριστερές κυβερνήσεις, όπως αυτές της Βραζιλίας, του Μεξικού και της Κολομβίας, που εισπράττουν την απειλή από τις κινήσεις Τραμπ, κάνουν λόγο για την ανάγκη συσπείρωσης της ηπείρου τους.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ξεδιπλώνουν μία γκάμα αντιδράσεων, που εμμέσως νομιμοποιεί τον Τραμπ, προβάλλοντας την απαρέσκειά τους για τον Μαδούρο και το καθεστώς του, όπως λ.χ. έπραξαν οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ και της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης, καθώς και ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, κατά τρόπο που παραμερίζει ή υποβαθμίζει το ζήτημα της παραβίασης του διεθνούς δικαίου. Οι αρχές των Βρυξελλών και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν στέκονται περισσότερο στις απαιτήσεις μιας συμπεριληπτικής μετάβασης στο Καράκας, προφανώς σε αναζήτηση και δικού τους ρόλου, ενώ ανατολικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως της Πολωνίας, της Ρουμανίας και της Τσεχίας, αποφεύγουν το πολιτικό ερώτημα, επιμένοντας κυρίως στο ενδιαφέρον για την τύχη των δικών τους πολιτών στη Βενεζουέλα.
Περισσότερο απορριπτική όλων, καίτοι δεν είχε αναγνωρίσει την επανεκλογή Μαδούρο, εμφανίζεται η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ, ως η ευρωπαϊκή χώρα με τους στενότερους δεσμούς με τη λατινοαμερικανική ήπειρο, ενώ, στον αντίποδα, περισσότερο προωθημένη στη συνηγορία υπέρ των κινήσεων Τραμπ εμφανίζεται η ακροδεξιά Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, η οποία έκρινε "νόμιμη" και "αμυντικού χαρακτήρα" την αμερικανική επέμβαση, μολονότι πολύ "ευρωπαϊκά" συμπληρώνει ότι "η έξωθεν στρατιωτική δράση δεν είναι ο τρόπος να τερματίζονται ολοκληρωτικά καθεστώτα".
