Σχόλιο του Κώστα Αργυρού
Οι Ευρωπαίοι μπλέχτηκαν σε έναν πόλεμο, για τον οποίον μερίδιο ευθύνης έχει και η προηγούμενη αμερικανική διοίκηση. Στο μεταξύ έχουν απωλέσει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ως μέρος της λύσης και νιώθουν μέρος του προβλήματος. Πασχίζουν τώρα να πείσουν τον Αμερικανό πρόεδρο, που έχει αυτοανακηρυχθεί σε ουδέτερο μεσολαβητή για την ειρήνη, για το δίκαιο του πολέμου της Ουκρανίας. Κινδυνεύουν να πέσουν τελικά οι ίδιοι θύμα μιας αυτοεπιβεβαιούμενης προφητείας, επαναλαμβάνοντας συστηματικά σενάρια μελλοντικού πολέμου με τη Ρωσία.
Θα έπρεπε ίσως να αναλογιστούν πόσο έξω είχαν πέσει άλλες προφητείες στην αρχή σχεδόν του πολέμου, όταν κάποιοι στη Δύση ήλπιζαν στα σοβαρά ότι μια ανατροπή του Πούτιν εκ των έσω ίσως να τους έλυνε το πρόβλημα. Να αποτιμήσουν αν κάποιες στιγμές όφειλαν να έχουν κρατήσει ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις από το "σχέδιο νίκης" του Ζελένσκι, εκδηλώνοντας πιο ξεκάθαρα τις επιφυλάξεις τους.
Πόσο τακτικά σκόπιμο ήταν, τη στιγμή που οι απεσταλμένοι του Τραμπ έφταναν στη Μόσχα, ο Ευρωπαίος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε να προαναγγέλλει νέες στρατιωτικές ενισχύσεις δισεκατομμυρίων της Ουκρανίας; Ήταν αυτή η κίνηση άσχετη με την απόφαση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, του πολιτικού που θεωρείται πιο "κοντινός" στους Ευρωπαίους, να απέχει από τη σύνοδο των ομολόγων του της Συμμαχίας την επόμενη ημέρα;
