Αν και δεν υπάρχει επίσημος ορισμός για την "πολεμική οικονομία", θα μπορούσε να ειπωθεί πως χαρακτηριστικό γνώρισμά της αποτελεί η αξιοποίηση πόρων, κατασκευαστικών δυνατοτήτων και εργατικού δυναμικού για την υποστήριξη της στρατιωτικής προετοιμασίας και παραγωγής για την περίπτωση – ή κατά τη διάρκεια – ενός πολέμου.
Η πλέον προφανής οικονομική αλλαγή είναι η μετατόπιση που παρατηρείται στη βιομηχανική παραγωγή, η οποία στρέφεται από τα καταναλωτικά αγαθά στα όπλα, τα πυρομαχικά ή άλλου είδους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Δεδομένων αυτών, αλλά και του γεγονότος ότι η ανάπτυξη σύγχρονων στρατιωτικών τεχνολογιών, εξοπλισμών και όπλων απαιτεί μεγάλες επενδύσεις, παρατηρείται ως αποτέλεσμα μία πιο συγκεντρωτική κυβερνητική διαχείριση και έλεγχος των εμπλεκόμενων βιομηχανιών και της κατανομής των διαθέσιμων πόρων. Έτσι, οι κυβερνήσεις μπορούν να θέσουν τις δικές τους προτεραιότητες και να κατευθύνουν τις πρώτες ύλες στην παραγωγή πολεμικών προϊόντων.
Ποιος επωφελείται από μία πολεμική οικονομία;
Σε μία πολεμική οικονομία όλα τα στοιχεία της κοινωνίας ανακατευθύνονται προς την υπεράσπιση της χώρας. Και αυτό έχει υψηλό κόστος – που συνεπάγεται μεταξύ άλλων και σημαντική αύξηση των κρατικών δαπανών, η οποία με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε αυξανόμενο δανεισμό, πληθωρισμό, υψηλότερους φόρους και μείωση των δαπανών για την κοινωνική πρόνοια.
