Του Κώστα Ράπτη

Είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου ένας "Τραμπ της Μέσης Ανατολής" που μεταφέρει στο περιφερειακό πεδίο τη διατάραξη των κανόνων και την ανατίναξη των συμμαχιών που διακρίνει τον Αμερικανό πρόεδρο; Ή μήπως ισχύει το αντίστροφο και ο Τραμπ απλώς προβάλλει σε πλανητική εμβέλεια την ιδεολογία του "εξαιρετισμού" και της περιφρόνησης προς τα προσχήματα η οποία διακρίνει την ισραηλινή (ακρο)δεξιά;

Όπως και αν έχει, ΗΠΑ και Ισραήλ εμφανίσθηκαν (και πάλι) την εβδομάδα αυτή ως αρραγές δίδυμο, ενώπιον μιας διεθνούς κοινότητας η οποία παίρνει όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις από την αιματηρή κατάλυση αυτού που θεωρητικά συγκέντρωνε την ευρύτερη δυνατή συναίνεση: ήτοι την επίλυση του μεσανατολικού ζητήματος (το οποίο προφανώς δεν προέκυψε την 7η Οκτωβρίου 2023) μέσω μιας "λύσης δύο κρατών". Αποστάσεις, οι οποίες κορυφώνονται για την ώρα με την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους από Βρετανία, Αυστραλία και Καναδά. 

Αντ’ αυτού το όραμα του "Μεγάλου Ισραήλ" προβάλλει ως επίσημη επιδίωξη, η προσάρτηση της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη στο Ισραήλ τίθεται στην ημερήσια διάταξη και ο πληθυσμός της Γάζας απειλείται με μία εθνοκάθαρση μεγαλύτερη αυτής που το 1948 δημιούργησε το (ακόμη ανοικτό) παλαιστινιακό προσφυγικό πρόβλημα. Η χρήση του επιβεβλημένου λιμού ως όπλου και η έναρξη της ολομέτωπης ισραηλινής επίθεσης στην πόλη της Γάζας προκαλούν παγκόσμιο συγκλονισμό και τροποποιούν τη στάση σειράς κυβερνήσεων, ενώ τα στρατιωτικά πλήγματα του Ισραήλ στον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράν και την Υεμένη γεννούν δικαιολογημένη απορία για το μέχρι πού θα διευρυνθεί η σύγκρουση.

Αναμέτρηση με την απομόνωση

Εξού και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Βενιαμίν Νετανιάχου, με την εμπνευσμένη από την ελληνική αρχαιότητα δήλωσή του, ότι η χώρα του πρέπει να μετατραπεί σε "σούπερ Σπάρτη και Αθήνα μαζί", εμφανίζεται διατεθειμένος ακόμη και να αναμετρηθεί με τη διεθνή απομόνωση.