Του Κώστα Ράπτη
Η σημαντικότερη γεωπολιτική κρίση των ημερών μας κινείται στον αστερισμό του "ίσως". Η Ρωσία ίσως διαπραγματευθεί σε πνεύμα συνεννόησης με την Ουκρανία – ίσως και όχι. Η δε κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ ίσως αντιδράσει σφοδρά στο δεύτερο αυτό ενδεχόμενο – ίσως και να μην κάνει τίποτε.
Τα καλά νέα είναι ότι οι άμεσες ρωσο-ουκρανικές διαπραγματεύσεις που εγκαινιάσθηκαν στις 16 Μαΐου πρόκειται να επαναληφθούν, όπως ανακοινώθηκε, τη Δευτέρα 2 Ιουνίου στην Κωνσταντινούπολη. Τα κακά νέα είναι, όμως, είναι το δεύτερο αυτό ραντεβού περιβάλλεται από απόλυτη αβεβαιότητα, καθώς οι δύο πλευρές έχουν εμπλακεί σε μια "κολοκυθιά" σχετική με την έγκαιρη υποβολή των μνημονίων τους, από τα οποία και θα προκύψει αν οι εκατέρωθεν όροι αφήνουν πραγματικό περιθώριο ειρήνευσης.
Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το αδιέξοδο δεν είχε ξεπερασθεί. Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών, Αντρίι Σίμπιχα, εξαρτούσε την προσέλευση της ουκρανικής πλευράς από την άμεση παράδοση του ρωσικού μνημονίου, ενώ ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, χαρακτήριζε την ιδέα ως "μη εποικοδομητική", υποστηρίζοντας αντιστρόφως ότι θα πρέπει η ουκρανική πλευρά να επιβεβαιώσει προκαταβολικά την ετοιμότητά της να συνεχίσει (ή μη) τις διαπραγματεύσεις.
Ο εκπρόσωπος του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών εκτίμησε ότι η Ρωσία δεν κοινοποιεί το μνημόνιό της, διότι αυτό περιέχει "μη ρεαλιστικά τελεσίγραφα" και δεν θέλει να εμφανισθεί ως αυτή που μπλοκάρει την ειρήνευση.
