Οι εξαγγελίες μεγάλων επενδύσεων τυγχάνουν πολύ μεγαλύτερης προσοχής από τις αναγγελίες… θανάτου τους. Άλλωστε, στην πρώτη περίπτωση οι πολιτικοί φροντίζουν να προσδώσουν περισσότερη δημοσιότητα με την παρουσία τους, ενώ στη δεύτερη προτιμούν να κρατούν αποστάσεις. Την περασμένη εβδομάδα, η εταιρεία Intel ανακοίνωσε σχεδόν… σε στενό κύκλο την οριστική ακύρωση του σχεδίου της για την κατασκευή ενός μεγάλου εργοστασίου παραγωγής ημιαγωγών της στο Μαγδεμβούργο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Ο θάνατος πάντως είχε προαναγγελθεί ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν ουσιαστικά εν μέσω προεκλογικής περιόδου η εταιρεία είχε ανακοινώσει προσωρινή αναβολή των σχεδίων για δύο μονάδες παραγωγής, συνολικού κόστους 30 δισεκατομμυρίων, που θα δημιουργούσαν τουλάχιστον 3.000 εργασίας. Ήταν ένα πλήγμα για την τότε κυβέρνηση του Όλαφ Σολτς, αφού τόσο ο ίδιος όσο και ο υπουργός Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ είχαν βρεθεί στα πανηγυρικά εγκαίνια έναν χρόνο πριν και είχαν υποσχεθεί και γενναιόδωρη κρατική επιδότηση ύψους 9,9 δισεκατομμυρίων. Τουλάχιστον η ακύρωση ήρθε πριν εκταμιευτεί αυτό το ποσό, σχολίασαν τώρα κάποιοι με σαρκασμό.
Δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση
Τώρα η εταιρεία δηλώνει αναπροσαρμογή σχεδίων, αφού στο μέλλον θέλει να επενδύει μόνο σε χώρες με υψηλή καταναλωτική ζήτηση, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Η απόφαση της Intel δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Πάλι το περασμένο φθινόπωρο, μια άλλη εταιρεία του χώρου, η επίσης αμερικανική Wolfspeed, πετούσε στο καλάθι των αχρήστων τα σχέδια για την κατασκευή ενός νέου εργοστασίου μικροτσίπ στο κρατίδιο του Ζάαρλαντ, το οποίο θα επιχορηγούνταν επίσης με ομοσπονδιακά κονδύλια ύψους 515 εκατομμυρίων ευρώ. Αποφάσεις που πιθανώς να μην είναι άσχετες με τις απειλές του Τραμπ για όσες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας "ξενιτεύονται", αλλά σε κάθε περίπτωση δείχνουν και τη δυσκολία της Γερμανίας να προσελκύσει μεγάλες επενδύσεις.