Του Κώστα Ράπτη
Ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητούσε οδό διαφυγής από τον Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου. Και φαίνεται ότι τη βρήκε κατά τρόπο ολότελα... τραμπικό: Ούτε εχθροπραξίες ούτε διαπραγματεύσεις – μόνο μια ασαφής προοπτική συνομιλιών, το αντικείμενο των οποίων ολοένα και περισσότερο στρέφεται στα προκαταρκτικά ερωτήματα για τη διενέργεια ουσιαστικών συνομιλιών.
Παρατείνοντας στις αρχές της εβδομάδας μονομερώς, και μάλιστα επ' αόριστον, την κατάπαυση του πυρός έναντι του Ιράν, παρά την απροθυμία των Ιρανών ιθυνόντων να προσέλθουν σε νέο γύρο συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, ο ένοικος του Λευκού Οίκου οδήγησε τη σύγκρουση σε μια "γκρίζα ζώνη", η οποία, καίτοι εγγενώς ασταθής, θα μπορούσε να διαρκέσει επί μακρόν.
Ο Τραμπ θέλησε να εμφανισθεί ως διπλωματικά γαλαντόμος απέναντι στους Πακιστανούς μεσολαβητές, ενώ απέδωσε την ανάγκη να δοθεί περισσότερος χρόνος στην έλλειψη κοινής γραμμής από μέρους των Ιρανών.
"Φαντάζομαι ότι υπάρχουν κάποιες διαφωνίες μεταξύ των διαφόρων κέντρων εξουσίας και των πολιτικών ρευμάτων", εκτίμησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Φαρζάν Σαμπέτ, ερευνητής στο Graduate Institute της Γενεύης. "Όμως αυτές οι διαφωνίες και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις", πρόσθεσε, "δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκη ότι η ιρανική κυβέρνηση είναι το θέατρο μιας σοβαρής διένεξης ή ότι είναι διχασμένη". "Δεν υπάρχει καμία απόδειξη για βαθιά ρήξη στην ηγεσία του Ιράν επί του παρόντος, επομένως θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε με επιφύλαξη αυτή τη δήλωση", του Τραμπ, σημείωσε επίσης η Σανάμ Βακίλ, διευθύντρια του προγράμματος Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής στο βρετανικό ινστιτούτο προβληματισμού Chatham House.
