Του Κώστα Ράπτη
Η στρατιωτική επιδρομή του Ισραήλ στην Ντόχα του Κατάρ, με στόχο ηγετικά στελέχη της παλαιστινιακής ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς, καίτοι όχι ακριβώς πρωτοφανής, αποτελεί οριακή στιγμή, όχι απλώς για την μεσανατολική κρίση, αλλά συνολικά για το διεθνές σύστημα.
Πρωτοφανής δεν είναι, διότι το ίδιο το Ισραήλ έχει προ πολλού κατοχυρώσει στην πράξη (από την επιδρομή λ.χ. στην έδρα της PLO στην Τύνιδα το μακρινό 1988 μέχρι την περσινή εξόντωση του ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε στην Τεχεράνη) το "δικαίωμά" του, όπως το αντιλαμβάνεται, να εξαπολύει αντίστοιχες επιχειρήσεις στο έδαφος τρίτων χωρών, παραβιάζοντας την κυριαρχία τους και ευρύτερα τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Παλαιότερα, ενέργειες αυτού του είδους αναλαμβάνονταν από τις μυστικές υπηρεσίες των ενδιαφερόμενων κρατών, υπό καθεστώς "διαψευσιμότητας", όμως το Ισραήλ έχει προχωρήσει στην ανοικτή διεξαγωγή τους από τις ένοπλες δυνάμεις του, με δημόσια ανάληψη της ευθύνης.
Πρόκειται για την εμπέδωση μιας λογικής "εξαιρετισμού", όπου η ασφάλεια του εβραϊκού κράτους, όπως την ορίζει το ίδιο, υπερβαίνει την ανάγκη τήρησης έστω και των προσχημάτων διεθνούς συμπεριφοράς. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να πούμε ότι οποιαδήποτε άλλος τυχόν μιμητής θα αντιμετωπιζόταν ως διεθνής παρίας, όμως το παγκόσμιο ακροατήριο εκβιάζεται να θεωρήσει την ισραηλινή "εξαίρεση" (και αποκλειστικά αυτήν) ως αυτονόητη.
