Ο Ντόναλντ Τράμπ διδάσκει στον κόσμο ένα μάθημα, αλλά όχι αυτό που ο ίδιος νομίζει. Η επίθεση στο Ιράν προοριζόταν να αποτελέσει μια εντυπωσιακή επίδειξη στρατιωτικής υπεροχής. Αντί γι’ αυτό, ανέδειξε ρωγμές στην αμερικανική πανοπλία.

Το εντυπωσιακό οπλοστάσιο του Αμερικανού προέδρου, όπως σημειώνει ο Guardian σε άρθρο- ανάλυση του Rafael Behr δεν μπορεί να προκαλέσει εξέγερση από την καταπιεσμένη και χωρίς ηγεσία αντιπολίτευση του Ιράν. Δεν μπορεί να αναγκάσει εμπορικά πλοία να διασχίσουν έναν διάδρομο γεμάτο επιθέσεις με πυραύλους και drones στα Στενά του Στενά του Ορμούζ. Η κυβέρνηση στην Τεχεράνη και τα γεωγραφικά δεδομένα που της δίνουν επιρροή στο παγκόσμιο εμπόριο παραμένουν αμετάβλητα. Η αγανάκτηση του Τραμπ είναι εμφανής. Προτρέπει τα πληρώματα των τάνκερ να "δείξουν θάρρος" πλέοντας μέσα στον κίνδυνο. Καλεί τα μέλη του ΝΑΤΟ να παρέχουν ναυτική συνοδεία και τα κατηγορεί για δειλία και αχαριστία όταν αρνούνται. Δείχνει μικρόψυχος και εκνευρισμένος. Η αδυναμία δεν ταιριάζει σε έναν ισχυρό ηγεμόνα.

Ο πόλεμος υπήρξε ένα μάθημα στρατηγικής μυωπίας στην Ουάσινγκτον. Για την ιρανική ηγεσία, η επιβίωση αποτελεί πλέον ένα είδος νίκης. Για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ένα πιο φιλικό καθεστώς στο Ιράν θα ήταν επιθυμητό, αλλά ακόμη και ένα εχθρικό που έχει αποδυναμωθεί σημαντικά ως απειλή για το Ισραήλ αποτελεί αποδεκτό δεύτερο σενάριο. Ωστόσο, αυτό δεν αρκεί για τον Τραμπ. Καίει δισεκατομμύρια και χάνει κύρος κάθε μέρα που η Ισλαμική Δημοκρατία περιορίζει τη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου στην παγκόσμια οικονομία.

Οι Αμερικανοί καταναλωτές δεν θα προστατευθούν από το γεγονός ότι η χώρα τους είναι εξαγωγέας ενέργειας. Οι τιμές που πληρώνουν στα καύσιμα –και σχεδόν για τα πάντα, λόγω της διάχυσης των υδρογονανθράκων στην παραγωγή– ακολουθούν τη διεθνή αγορά πετρελαίου. Οι ισχυρισμοί του Τραμπ ότι νίκησε τον πληθωρισμό, ήδη αμφισβητούμενοι, μπορεί σύντομα να ακούγονται προσβλητικοί.

Αυτό είναι ένα μάθημα που ξεπερνά τη στρατιωτική λανθασμένη εκτίμηση. Δεν ήταν μυστικό ότι το Ιράν μπορούσε να απειλήσει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Οι υπηρεσίες πληροφοριών το θεωρούσαν βασικό στοιχείο της ιρανικής στρατηγικής αντεπίθεσης. Γι’ αυτό προηγούμενες κυβερνήσεις αντιστάθηκαν στον επιθετικό πειρασμό στον οποίο υπέκυψε ο σημερινός πρόεδρος.