Του Γιώργου Σ. Σκορδίλη
Η επίθεση με μη επανδρωμένο μέσο σε δεξαμενόπλοιο του ρωσικού "σκιώδους στόλου" στη Μεσόγειο, ανοικτά της Κρήτης, σηματοδοτεί μια ποιοτική μετατόπιση της ουκρανικής στρατηγικής. Για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου, ουκρανική ενέργεια πλήττει ρωσικά ενεργειακά συμφέροντα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα, σε θαλάσσιο χώρο που μέχρι σήμερα θεωρούνταν εκτός άμεσου πεδίου σύγκρουσης.
Το πλοίο, παλαιό δεξαμενόπλοιο συνδεδεμένο με δίκτυα μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου εκτός καθεστώτος κυρώσεων, κινούνταν σε διεθνή ύδατα και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ήταν κενό φορτίου. Οι ζημιές που υπέστη δεν προκάλεσαν περιβαλλοντικό περιστατικό, στοιχείο που ενισχύει την εκτίμηση ότι η επιλογή του στόχου δεν ήταν τυχαία, αλλά προσεκτικά υπολογισμένη.
Διεθνείς αναλυτές συγκλίνουν στο ότι το Κίεβο επιχειρεί πλέον να μεταφέρει τον πόλεμο από το στενό στρατιωτικό πεδίο στο οικονομικό και ναυτιλιακό επίπεδο, στοχεύοντας τις ροές που συντηρούν τη ρωσική πολεμική μηχανή. Ο λεγόμενος "σκιώδης στόλος", εκατοντάδες παλαιά τάνκερ με αδιαφανή ιδιοκτησία, σημαίες ευκαιρίας και ασφάλιση εκτός των διεθνών P&I Clubs, έχει εξελιχθεί σε κρίσιμο εργαλείο παράκαμψης των δυτικών κυρώσεων.
Μέχρι σήμερα, οι ουκρανικές επιθέσεις περιορίζονταν κυρίως στη Μαύρη Θάλασσα, πλήττοντας λιμάνια, υποδομές και εμπορικά πλοία που εξυπηρετούσαν ρωσικές εξαγωγές. Το πλήγμα στη Μεσόγειο αλλάζει τα δεδομένα και στέλνει το μήνυμα ότι κανένα σημείο των θαλάσσιων διαδρομών δεν θεωρείται πλέον ασφαλές, εφόσον συνδέεται με τη χρηματοδότηση του πολέμου.
