Πριν από ακριβώς 10 χρόνια, στα τέλη του 2016, ο Εμμανουέλ Μακρόν με ένα βιβλίο, που ήταν τόσο φιλόδοξο όσο φανερώνει και ο τίτλος του "Επανάσταση", καλούσε τους Γάλλους να ακολουθήσουν το όραμά του για να ξεκολλήσει η Γαλλία από το τέλμα, υποσχόμενος να ξεπεράσει παλιούς πολιτικούς διαχωρισμούς και να εφαρμόσει αναγκαίες, αλλά ριζοσπαστικές μεταρρυμίσεις. Μια από τις πιο μεγαλόστομες διακηρύξεις του έλεγε ότι θα επιτύχει την ανάπτυξη χωρίς να αυξήσει περαιτέρω το δημόσιο χρέος. Τότε η χώρα χρωστούσε 2,19 τρισεκατομμύρια ευρώ ή περίπου 98% του ΑΕΠ. Σήμερα χρωστά πάνω από 3,5 τρισεκατομμύρια ή περίπου 120% του ΑΕΠ της.

Ένας "ξένος" στην ίδια πόλη

Αυτά για όσους αρέσκονται να μετρούν τις πολιτικές επιτυχίες με αριθμούς. Βεβαίως το μεγάλο πρόβλημα του Γάλλου που εμφανίστηκε ως ένας θαραλλέος μεταρρυθμιστής της χώρας του, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης δεν είναι οι αριθμοί. Αυτό που θα καταγράψει η Ιστορία είναι ότι μετά μια σύντομη περίοδο ευφορίας, που έκανε πολλούς στην Ευρώπη να θέλουν να τον μιμηθούν, ακολούθησε μια σταθερή πτώση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας απέναντί του. Ουσιαστικά η αποξένωσή του από αυτή. Η δεύτερη θητεία του δεν ήταν αποτέλεσμα ικανοποίησης των Γάλλων με το έργο του, αλλά βασίστηκε κυρίως στο δίλημμα "ή εγώ ή η Λε Πεν".

Η Γαλλία για πολλούς βρίσκεται σήμερα σε χειρότερο τέλμα σε σχέση με το 2016. Πολιτικά και κοινωνικά. Και ο στα χαρτιά παντοδύναμος πρόεδρος της δεν μπορεί να είναι άμοιρος ευθυνών για αυτό. Οι συνεχιζόμενες επί εβδομάδες κινητοποιήσεις των μαθητών και φοιτητών είναι απλώς η επιβεβαίωση αυτής της εκτίμησης ή όπως έγραψε η συντηρητική Neue Zurcher Zeitung μια "πρόγευση" όσων έρχονται με βασικό αντικείμενο διαπραγμάτευσης την αναδιανομή του πλούτου σε μια χώρα που φαίνεται να μην τον διαθέτει πια.

Δικαιολογημένα αιτήματα

Οι διαδηλωτές ζητούν επιπλέον 10 δισεκατομμύρια για την Παιδεία. Συμφωνεί μαζί τους και η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και των ειδικών του χώρου. Το τεκηριώνουν αυτό ανεξάρτητες εκθέσεις. Αυτές που λένε ότι το 80% των σχολικών κτηρίων είναι ηλικίας άνω των 50 ετών και το 20% αυτών χρήζουν άμεσων επισκευών. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Λυκείου Πολ Ελυάρ, στην υποβαθμισμένη συνοικία του Σαιν Ντενί, που και λόγω ονόματος τράβηξε τις φωτογραφικές μηχανές και τις κάμερες των ειδησεογραφικών πρακτορείων αυτές τις εβδομάδες. Στα σχολεία των περίφημων banlieus στις φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων χάνεται τουλάχιστον το 10% των διδακτικών ωρών, λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το σύστημα παρά τις απανωτές και περίπλοκες μεταρρυθμίσεις, μια από αυτές το 2019 από τον Μακρόν, γίνεται όλο και πιο ταξικό όλο και πιο αδάφανο, σε ό,τι αφορά τα κριτήρια που ανοίγουν τον δρόμο για τα Πανεπιστήμια. Και οι απόφοιτοί τους μπορεί να αυξάνονται, αλλά τα πτυχία τους γίνονται όλο και πιο αδύναμα χαρτιά για την εξασφάλιση μιας καλής θέσης εργασίας. Η υπόσχεση της Γαλλικής Δημοκρατίας για ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση ξεθωριάζει καθημερινά.