Τρεις ημέρες μετά την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, στις 20 Οκτωβρίου, ο τουρκικός Τύπος εξακολουθεί να αποτιμά τη διπλωματική σημασία της απόφασης. Ωστόσο, το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται πλέον στην ίδια τη συμφωνία. Οι αναλύσεις στρέφονται στην αντίδραση της Αθήνας, στη στάση της Ουάσιγκτον και στα περιθώρια κινήσεων της ελληνικής κυβέρνησης, με το ενδεχόμενο επέκτασης των χωρικών υδάτων και τις ενεργειακές δραστηριότητες νότια της Κρήτης να βρίσκονται στο επίκεντρο.
Εφημερίδες και αρθρογράφοι από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους αναγνωρίζουν τη σημασία της μεταστροφής της ανατολικής Λιβύης, η οποία για χρόνια αντιτασσόταν στο μνημόνιο του 2019. Διαφέρουν, ωστόσο, ως προς την ερμηνεία των συνεπειών του, με ορισμένους να κάνουν λόγο για ιστορική τουρκική επιτυχία και άλλους να επισημαίνουν ότι η αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο παραμένει ανοιχτή.
"Ατμόσφαιρα εθνικής ήττας" στην Ελλάδα
Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του πρέσβη επί τιμή Τουγάι Ουλούτσεβικ στην ιστοσελίδα Muhalif, με τίτλο "Ατμόσφαιρα εθνικής ήττας στην Ελλάδα". Ο πρώην διπλωμάτης χαρακτηρίζει την ομόφωνη απόφαση της λιβυκής Βουλής ιστορική επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας, υποστηρίζοντας ότι επετεύχθη παρά τις προσπάθειες Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου και Ισραήλ, με τη συνδρομή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, να αποτρέψουν την έγκριση.
Ο Ουλούτσεβικ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία και στην αντίδραση της τουρκικής πολιτικής σκηνής απέναντι στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Όπως σημειώνει, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, με εξαίρεση το φιλοκουρδικό DEM, εμφανίστηκαν ενωμένες στην υπεράσπιση των τουρκικών θέσεων, με τον Οζγκιούρ Οζέλ να θέτει τα εθνικά συμφέροντα πάνω από τις εσωτερικές πολιτικές διαφορές.
Η ανάλυσή του καταλήγει σε προειδοποίηση προς την Άγκυρα. Ενόψει των ελληνικών εκλογών του καλοκαιριού του 2027, δεν αποκλείει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αναζητήσει απάντηση μέσω μιας κίνησης που θα αυξήσει την ένταση, ακόμη και με επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των έξι ναυτικών μιλίων. Εκτιμά ότι μια τέτοια επιλογή θα μπορούσε να στηριχθεί στην προσδοκία ευρωπαϊκής και ισραηλινής συμπαράστασης, αλλά και αμερικανικής παρέμβασης που θα απέτρεπε την Τουρκία από την ενεργοποίηση του casus belli.