Θα δούμε ξανά πεζούς να κόβουν βόλτες σε "στοιχειωμένους" γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, στους οποίους κανείς δεν κυκλοφορεί ελλείψει καυσίμων; Οι δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή ανακαλούν μνήμες από τις πετρελαϊκές κρίσεις του 1973 και του 1979, όταν οι αραβικές χώρες-μέλη του OPEC είχαν μειώσει την παραγωγή πετρελαίου, με αποτέλεσμα οι τιμές των καυσίμων να εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα ύψη. Πολλές δυτικές χώρες είχαν αναγκαστεί να λάβουν μέτρα λιτότητας, περιορίζοντας ακόμη και την κίνηση στους αυτοκινητόδρομους.
"Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη απειλή για την ενεργειακή ασφάλεια στην ιστορία της ανθρωπότητας" προειδοποιεί ο Φατίχ Μπιρόλ, πρόεδρος του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΙΕΑ). Κατά την άποψή του, οι αρνητικές συνέπειες του πολέμου στο Ιράν ήδη ξεπερνούν τις επιπτώσεις των κρίσεων του 1973 και του 1979, καθώς, "σήμερα η μείωση της παραγωγής φθάνει τα 11 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα", ενώ τόσο το 1973 όσο και το 1979 οι ελείψεις υπολογίζονταν σε περίπου πέντε εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Εξίσου απαισιόδοξες είναι οι προβλέψεις για το φυσικό αέριο.
Πρόβλημα επάρκειας ή τιμών;
Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ έχει ήδη μειώσει κατά 8% την προσφορά στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, επισημαίνει στην Deutsche Welle ο Κλάους Γιόυργκεν Γκερν, αναλυτής στο Ινστιτούτο Διεθνούς Οικονομίας του Κιέλου. Κατά συνέπεια, το σημερινό σοκ αξιολογείται ως ακόμη πιο έντονο από το 1973, όταν η προσφορά μειώθηκε κατά 5%. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και το 1979.
Η διαφορά είναι ότι την εποχή εκείνη παρατηρήθηκε πολύ πιο απότομη άνοδος των τιμών. "Από το 1973 ως το 1974 η τιμή του πετρελαίου τετραπλασιάστηκε, ενώ το 1979 τριπλασιάστηκε εκ νέου" λέει ο Γερμανός οικονομολόγος. Παρότι δε το (αραβικό) εμπάργκο του πετρελαίου τερματίστηκε στις αρχές του 1974 και η συνολική παραγωγή αυξήθηκε, οι χώρες-μέλη του OPEC διατήρησαν τις τιμές σε υψηλά επίπεδα μέχρι το τέλος της δεκααετίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη διεθνή οικονομία.
