Του Κώστα Ράπτη

Ο Αμερικανός γερουσιαστής από το Μέριλαντ, Κρις βαν Χόλεν, δεν έδειξε να εντυπωσιάζεται από την θερμή υποδοχή της ομιλίας του επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μάρκο Ρούμπιο, στην Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Όπως ανέγραψε στο Χ, "το παρατεταμένο χειροκρότημα στον Ρούμπιο αφότου διακήρυξε στο Μόναχο το τέλος της "κατάστασης πραγμάτων βασισμένης σε κανόνες” (rules based order) δείχνει πόσο αδύναμοι έχουν γίνει πολλοί Ευρωπαίοι "ηγέτες”. Αντί να υπερασπισθούν τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα, υπέκυψαν σε αυτό το τραγούδι των σειρήνων περί αίματος και εδάφους”.

Ο ενθουσιασμός του ευρωπαϊκού ακροατηρίου δεν ήταν ολότελα ειλικρινής – τουλάχιστον αν πιστέψουμε τον αρθρογράφο των Financial Times, Γκίντεον Ράχμαν, ο οποίος σε δική του ανάρτηση σημείωσε: "Ως κάποιος που κουβεντιάζει με ανθρώπους στους διαδρόμους [της Διάσκεψης του Μονάχου]: Μην νομίζετε ότι οι Ευρωπαίοι το πιστεύουν πραγματικά. [Οι Αμερικανοί] Προσποιούνται ότι μας αγαπούν ακόμα. Εμείς προσποιούμαστε ότι τους πιστεύουμε. Εν τω μεταξύ, προσλαμβάνονται ακριβοί δικηγόροι διαζυγίων”.

Το παρατεταμένο χειροκρότημα θα πρέπει βέβαια να ερμηνευθεί με βάση την ψυχρολουσία που αποτέλεσε η περσινή ομιλία στην ίδια διοργάνωση του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζ. Ντ. Βανς. Με αυτή την έννοια, το ευρωπαϊκό ακροατήριο είναι δέσμιο του ανταγωνισμού για το μέλλον του τραμπισμού, καθώς έχει ήδη ξεκινήσει ο αγώνας δρόμου για τις εκλογές του 2028 ανάμεσα στο γνήσιο τέκνο του, Τζ. Ντ. Βανς, και τον εκ μεταγραφής προσελθόντα Ρούμπιο.

Ο Ράχμαν, πάντως, θεωρεί ότι όσο και αν η ομιλία Ρούμπιο ήταν πολύ πιο επεξεργασμένη σε σύγκριση με την περσινή του Βανς, αλλά και το σόου του ίδιου του Τραμπ τον περασμένο μήνα στο Νταβός, το υποκείμενο μήνυμα δεν είναι ριζικά διαφορετικό σε ό,τι αφορά την διατλαντική σχέση.