"Οι τηλεφωνικές κλήσεις μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας και του Ιράν γίνονται όλο και πιο συχνές στα πλαίσια του ρόλου διαμεσολαβητή που έχει αναλάβει η Τουρκία, καθώς οι ΗΠΑ απειλούν εδώ και εβδομάδες με πιθανή στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν", αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Die Zeit. "Επειδή το ιρανικό καθεστώς και η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν συνομιλούν επίσημα μεταξύ τους, η Τουρκία είναι απαραίτητη. Μία ημέρα πριν από τη συνάντηση με τον Ιρανό ομόλογό του Αμπάς Αραγτσί στην Κωνσταντινούπολη την περασμένη Παρασκευή, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν είχε συνομιλίες με τον πρέσβη των ΗΠΑ Τομ Μπάρακ και τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή, Στιβ Γουίτκοφ. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν έχει σημειωθεί πραγματική πρόοδος στις τουρκικές διπλωματικές προσπάθειες".
Το γερμανικό μέσο σχολιάζει: "Η Τουρκία και το Ιράν είναι γείτονες χώρες και οι δύο κυβερνήσεις προσπαθούν να αποφύγουν σημαντικές τριβές συνδυάζοντας πραγματισμό και ρεαλπολιτίκ. Επί αιώνες, οι δύο χώρες συνδέονται με έναν φυσικό ανταγωνισμό με πολύπλευρες συγκρούσεις συμφερόντων. Σήμερα, και τα δύο κράτη θεωρούνται περιφερειακές δυνάμεις. Αγωνίζονται για επιρροή στον Καύκασο, τη Δυτική Ασία και τη Μέση Ανατολή".
Οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα
Οι στενές οικονομικές σχέσεις δημιουργούν αμοιβαία εξάρτηση. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, "η Τουρκία θέλει να αποτρέψει έναν πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν όχι λόγω κάποιας ιδιαίτερης φιλίας με το Ιράν ή το καθεστώς των μουλάδων, αλλά επειδή το Ιράν είναι ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές φυσικού αερίου και αργού πετρελαίου της Τουρκίας. Η Τουρκία και το Ιράν έχουν καταλήξει σε συμφωνία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Η Άγκυρα θεωρεί τη βαρβαρότητα του καθεστώτος στην Τεχεράνη ως "εσωτερικό ζήτημα", στο οποίο δεν πρέπει να παρεμβαίνει".
Η σοβαρότητα της ανησυχίας για κλιμάκωση καταδεικνύεται και από το παράδειγμα του κουρδικού PKK, το οποίο η Τουρκία και πολλές ευρωπαϊκές χώρες χαρακτηρίζουν ως τρομοκρατική οργάνωση, σε αντίθεση με το Ιράν. Ενώ οι Τούρκοι πολιτικοί δεν χάνουν την ευκαιρία να επικρίνουν χώρες της Δυτικής Ευρώπης για την πολιτική ή οικονομική τους υποστήριξη προς το ΡΚΚ, παραμένουν σιωπηλοί για το ζήτημα σε σχέση με το Ιράν. Αυτό που έχει σημασία είναι η σταθερότητα. Η πτώση της κυβέρνησης δεν θα σήμαινε μόνο το τέλος της ισορροπίας που είχε επιτευχθεί με κόπο και θα αποτελούσε απειλή για τις οικονομικές σχέσεις, αλλά θα δημιουργούσε και νέες συγκρούσεις. Η Τουρκία φοβάται ιδιαίτερα την άνοδο της κουρδο-ιρανικής πολιτοφυλακής PJAK, που θα μπορούσε να θεωρηθεί το ιρανικό παρακλάδι του PKK.
