Του Κώστα Ράπτη 

Οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν πάνε καλά. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Ντόναλντ Τραμπ. Το ίδιο όμως ισχύει και για τις πολεμικές προετοιμασίες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, οι οποίες έχουν οδηγήσει σε πρωτοφανή συγκέντρωση στρατιωτικής δύναμης στην περιοχή.

Ουδείς δύναται ρεαλιστικά να πιστεύει ότι οι συνομιλίες είναι κάτι άλλο από προσχηματικές και ότι η πολεμική μηχανή που έχει ήδη κινητοποιηθεί θα μείνει αναξιοποίητη. Σε αντίθεση δε με τον περσινό "Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών", τα πλήγματα που αναμένεται να ανταλλαγούν, τόσο από αμερικανικής όσο και από ιρανικής πλευράς, δεν θα είναι διόλου "χορογραφημένα". Αναλυτές κάνουν λόγο για σχεδιαζόμενα συντριπτικά πλήγματα κατά των υποδομών αλλά και της ηγεσίας του Ιράν, ώστε να προκύψει, αν όχι "αλλαγή καθεστώτος", τουλάχιστον μια κατάσταση μακράς αποδυνάμωσης και απομόνωσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αντίστοιχη με αυτήν του Ιράκ κατά τη δεκαετία του ’90.

Μένει να φανεί, βέβαια, η αποτελεσματικότητα τέτοιων τακτικών, στον βαθμό που έχει αποκλεισθεί η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων επί του εδάφους, αλλά και η αξιοποίηση ως αμερικανικού εφαλτηρίου στρατιωτικών βάσεων οι οποίες να βρίσκονται εκτός του βεληνεκούς των ιρανικών αντιμέτρων. Η μεγάλη μετακίνηση αεροσκαφών ανεφοδιασμού από τον Ατλαντικό προς Ανατολάς παραπέμπει στην επιλογή επιχειρήσεων εξ αποστάσεως. Πόσω μάλλον που πληροφορίες θέλουν την Κίνα να έχει θέσει στη διάθεση των Ιρανών κάθε απαραίτητη δορυφορική πληροφορία για τις κινήσεις δυνάμεων στην περιοχή.

Περιφερειακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, προσπαθούν να αποτρέψουν την πορεία προς τη γενικευμένη ανάφλεξη, όμως στην Ουάσινγκτον ο λόγος του Ισραήλ και των φίλων του μετρά πάντοτε παραπάνω. Για τους τελευταίους, η ώρα για την οριστική αποδυνάμωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας και του "άξονα της αντίστασης", του οποίου αυτή έχει ηγηθεί, είναι τώρα. Σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης το "τώρα" μπορεί να αναφέρεται ακόμη και τις επόμενες ώρες ή ημέρες.