Του Κώστα Ράπτη
Ποιος κάμφθηκε πρώτος και ποιος αξιοποίησε περισσότερο επιδέξια την απειλή χρήσης βίας; Η "αρμάδα” που απέστειλε ο Ντόναλντ Τραμπ πλησίον του Ιράν βρίσκεται πάντοτε σε ετοιμότητα, όμως και οι ιθύνοντες της Τεχεράνης έστειλαν το μήνυμα ότι τυχόν ανάφλεξη δεν θα παραμείνει "χορογραφημένη” όπως κατά τον περσινό Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών, αλλά θα εξελιχθεί σε περιφερειακή σύρραξη. Ενδεχομένως το σινιάλο της Ισλαμικής Δημοκρατίας ότι μπορεί να "απορροφήσει” πολλά πλήγματα και να επιφέρει εξίσου ισχυρά ισοδύναμα να αποτελεί μπλόφα – όμως η Ουάσιγκτον δεν την πήρε αφήφιστα. Προηγούμενες προσομοιώσεις του Πενταγώνου δίνουν βάση στους ιρανικούς ισχυρισμούς.
Προς το παρόν, Ιράν και ΗΠΑ εμφανίζονται να κάνουν ένα βήμα πίσω από το χείλος του γκρεμού, δίνοντας ραντεβού για την Παρασκευή στην Τουρκία, όπου ο Αμερικανός προεδρικός απεσταλμένος Στιβ Ουίτκοφ και ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί πρόκειται να έχουν έμμεσες συνομιλίες.
Άγνωστο παραμένει το τι μπορεί να προσδοκά κανείς από τις συνομιλίες αυτές, όταν η μεν ιρανική πλευρά δηλώνει ότι το μόνο θέμα προς συζήτηση είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα (το οποίο θεωρεί κυριαρχικό του δικαίωμα, αλλά προθυμοποιείται να θέσει υπό περιορισμό και διεθνή έλεγχο), ενώ η αμερικανική πλευρά ζητά όχι μόνο τερματισμό κάθε πυρηνικής δραστηριότητας του Ιράν, αλλά και συρρίκνωση των βαλλιστικών δυνατοτήτων του, προκειμένου να μην απειλείται το Ισραήλ, καθώς και διακοπή της υποστήριξης της Τεχεράνης προς περιφερειακούς μη κρατικούς δρώντες, όπως η Χεζμπολλάχ του Λιβάνου και οι Χούθι της Υεμένης.
Έχουμε βρεθεί και παλαιότερα σε αντίστοιχο σημείο, όπως υπενθυμίζει το προηγούμενο της διεθνούς συμφωνίας του 2015 για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, την οποία έμελλε να "σκίσει” κατά την πρώτη προεδρική του τετραετία ο Ντόναλντ Τραμπ. Όμως σε σύγκριση με τότε, καταγράφονται δύο πολύ σημαντικές διαφορές.