Μέχρι την έναρξη του πολέμου η Φατμέ Α. είχε μια κανονική ζωή στη Βηρυτό. Σήμερα, ζει με την οικογένειά της σε προσωρινό καταυλισμό στο κέντρο της πρωτεύουσας του Λιβάνου και προσπαθεί πάνω απ' όλα να προστατεύσει την επτάχρονη κόρη της, η οποία υποφέρει από αγχώδη διαταραχή.
Ανάμεσα σε αυτοσχέδιες σκηνές, στρώματα και οικογένειες που ζουν σε ασφυκτικά μικρούς χώρους, η Φατμέ Α. προσπαθεί να αναδιοργανώσει την καθημερινότητά της. Το κτήριο Αζαρία χρησιμεύει ως σανίδα σωτηρίας για εκατοντάδες ανθρώπους. Περίπου 250 οικογένειες ζουν εδώ, πολλές σε αυτοσχέδιες σκηνές. Υπάρχει νερό, κοινόχρηστη κουζίνα και είδη πρώτης ανάγκης. Περισσότερος χώρος, ιδιωτικότητα και ηρεμία δεν υπάρχουν.
Η Φατμέ Α. μένει συνήθως στη σκηνή της. Το να πηγαίνει στην τουαλέτα την κάνει να νιώθει άβολα. "Πρέπει να περιμένεις στην ουρά για πολλή ώρα και όλοι σε κοιτάζουν", λέει. Συχνά μένει εκεί ανάμεσα σε τσάντες, κουβέρτες και τα λίγα υπάρχοντα που μπόρεσε να πάρει μαζί της όταν έφυγε.
Βηρυτός: Μια οικογένεια εκτοπισμένων
Μοιράζεται τον μικρό χώρο με τον σύζυγό της, την κόρη της και τη μητέρα της. Ο σύζυγός της βοηθά στις επισκευές και την οργάνωση στον προσωρινό καταυλισμό. "Επειδή βοηθά, πήραμε δύο σκηνές", λέει η Φατμέ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, προσπαθούν να επανέλθουν σε ένα είδος κανονικότητας. Τα βράδια, ωστόσο, ο φόβος και η κούραση κυριαρχούν. "Οι εκρήξεις είναι τόσο δυνατές. Κάποιοι άνθρωποι κοιμούνται ντυμένοι, από φόβο", λέει η Φατμέ Α.