Του Κώστα Ράπτη
Το χρονοδιάγραμμα αλλάζει διαρκώς. Ο στρατηγικός στόχος επίσης. Ομοίως και τα μέσα. Και ό,τι η δημοσιογραφική γλώσσα ήδη αποκαλεί "Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου", η Ουάσινγκτον αποφεύγει με κάθε τρόπο να το ονομάσει "πόλεμο", για να παρακάμψει τη συνταγματική υποχρέωση έγκρισής του από το Κογκρέσο.
Μία εβδομάδα μετά την κοινή επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, οι προσδοκίες περί ενός blitzkieg, που θα παρέλυε την Ισλαμική Δημοκρατία, έχουν δώσει τη θέση τους σε έναν "πόλεμο φθοράς", η διάρκεια του οποίου υπολογίζεται από υπεύθυνα αμερικανικά χείλη στις οκτώ εβδομάδες (αλλά από ανώνυμες πηγές που επικαλείται το Politico εκτιμάται ότι θα μπορούσε να παραταθεί μέχρι τον Σεπτέμβριο). Ο "αποκεφαλισμός" του ιρανικού καθεστώτος, μέσω της εξόντωσης του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δεν είχε τις άμεσες καταλυτικές επιπτώσεις που προσδοκούσαν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί σχεδιαστές (καθώς μάλιστα το Ιράν έχει αυτονομήσει τις περιφερειακές στρατιωτικές του διοικήσεις), με αποτέλεσμα να αναζητούνται αναπροσαρμογές. Εν τω μεταξύ, οι αραβικές μοναρχίες του Κόλπου πληρώνουν το τίμημα των ιρανικών αντιμέτρων και κοντά σε αυτές και η παγκόσμια οικονομία, λόγω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ (αύριο ενδεχομένως και του Μπαμπ ελ-Μπαντέμπ, καθώς οι Χούθι της Υεμένης δηλώνουν ότι βρίσκονται "με το δάχτυλο στη σκανδάλη").
Το ότι οι στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές του Ιράν έχουν ήδη δεχθεί περισσότερα από χίλια καταστροφικά πλήγματα δεν είναι προς το παρόν αρκετό. Στους αγώνες αντοχής, η κρισιμότερη παράμετρος είναι ο χρόνος. Εάν οι εκτοξευτήρες πυραύλων της ιρανικής πλευράς συνεχίσουν να είναι ενεργοί (και μάλιστα να πλήττουν αμερικανικά ραντάρ), μέχρις ότου αρχίσουν να μειώνονται επικίνδυνα τα πολεμοφόδια των αντιαεροπορικών συστημάτων των αντιπάλων ή περάσουν οι διεθνείς αγορές σε σοβαρούς κλυδωνισμούς, τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται προδικασμένο. Εξ ού και οι Ιρανοί επιλέγουν να μεταφέρουν το κόστος σε όσο περισσότερους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ μπορούν, με την ελπίδα ότι από εκεί θα προκύψουν πιέσεις στην Ουάσινγκτον για κάποια συνδιαλλαγή.
Η επιδίωξη της "αλλαγής καθεστώτος" στην Τεχεράνη, όπως αυτή διατυπώθηκε από τους Ντόναλντ Τραμπ και Μπίμπι Νετανιάχου κατά την έναρξη των εχθροπραξιών (προτού το Πεντάγωνο μετριοπαθέστερα περιοριστεί στη φιλοδοξία καταστροφής του ιρανικού ναυτικού και του βαλλιστικού προγράμματος), "θολώνει", προσκρούοντας στο δεδομένο ότι ποτέ ένας τέτοιος στόχος δεν επιτεύχθηκε αποκλειστικά με επιχειρήσεις από αέρος. Αλλά τα "άρβυλα επί του εδάφους" είναι ο παράγοντας που ο Τραμπ δεν είχε προκαταβολικώς εξασφαλίσει, διότι ευελπιστούσε να τον αποφύγει, ως πολιτικά απαγορευτικό στις ΗΠΑ. Εξ ου και οι δημόσιες εκκλήσεις του προς τους Κούρδους να κινηθούν, εξ ου και οι υποσχέσεις προς τα στελέχη των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης που θα αποσκιρτήσουν ότι θα αμνηστευθούν. Παράλληλα, πληθαίνουν τα αγνώστου πατρότητος drones (όπως αυτά που αρνείται η Τεχεράνη ότι απέστειλε προς το Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν) που κινδυνεύουν να σύρουν περισσότερους παίκτες της περιοχής στη διαμάχη.
